!..ChAiNeD AnGeLs..!

Θα σ' αγαπάω ακόμα.

2010-11-24T04:11:00.000-08:00

Όταν ο χρόνος θα σκοτώσει τα όνειρά σου
κι εσύ θα λες παραμύθια στα παιδιά σου..

Όταν θα νιώθεις πως γερνάς και πως βολεύεσαι
κουρέλι μες τους δρόμους καθώς σέρνεσαι..

Όταν θα λες "τελειώσαν όλα εδώ,
κουράστηκα πια να προσπαθώ"
εγώ θα είμαι εκεί για να σου λέω:
"Ακόμα είμαι εδώ.. Ακόμα σ' αγαπώ!".

Χριστίνα Αρχόντους

"Στεριανή Ζάλη"

2010-10-23T07:13:00.000-07:00

Χριστίνα Αρχόντους

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

2010-09-17T12:09:00.000-07:00

Δεν σε γνώρισα ποτέ
κι όμως σε είδα στα χέρια της πικραμένης
και κατάκοπης μάνας σου στις πορείες
Δεν σε γνώρισα ποτέ
κι όμως είδα τη φωτογραφία του γάμου σου
στα χέρια του μονάκριβου παιδιού σου
Δεν σε γνώρισα ποτέ
κι όμως εσύ μου έμαθες να πολεμάω
για την ελευθερία του βιασμένου μας νησιού
Δεν σε γνώρισα ποτέ
κι όμως μου έδειξες πως δεν πρέπει να ξεχάσω,
να επαναπαυτώ, να συμβιβαστώ

Δεν σε γνώρισα ποτέ αγνοούμενε ήρωα μου..
Ακούω στις ειδήσεις να λένε πως βρέθηκες νεκρός
κι ένα παράπονο κυλάει από τα μάτια με τη μορφή δακρύων
Άλλες φορές ακούω να λένε πως είναι απίθανο να βρεθείς
ή ότι ήσουνα πολύ μικρός και ξέχασες πιά ποιός είσαι.
Μα εγώ τους λέω πως κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει
τη μάνα που τον βύζαξε, τον πατέρα που τον αγκάλιαζε,
τη γειτονιά όπου έκανε τα πρώτα του βήματα..
Ακούω να μιλάνε για σένα κι εγώ σιωπάω,
προσπαθώ να κρύψω τον λυγμό που με πνίγει..
Άλλες φορές νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για σένα,
η ακόμα και να μιλήσω σε εσένα έστω κι αν είσαι μακριά
και τότε δυο λέξεις μοναχά ξεστομίζω "Δεν ξεχνώ"

Δεν ξεχνώ να σε θυμάμαι,
δεν ξεχνώ να σε τιμώ,
δεν ξεχνώ να πολεμώ.

Δεν ξεχνώ γιατί είναι μαγεία να είσαι Έλληνας που δεν ελληνοξεχνά!
Δεν ξεχνώ ότι η Κύπρος είναι Ελληνική όπως και η Πόλη ή η Σμύρνη.
Δεν ξεχνώ να διδάξω στα παιδιά μου ότι πρέπει να πολεμάνε ηρωικά
ως Έλληνες για την πολυπόθητη ελευθερία της Κύπρου μας.
Δεν ξεχνώ και δεν πρέπει να ξεχνώ γιατί θέλω στον Πενταδάκτηλο
να κυματίζουνε υπερήφανες η ελληνική και η κυπριακή σημαία!

Μα τώρα ήρωα μου
νιώθω πως σε κούρασα.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι:

Θα τα πούμε ξανά..
Στην επόμενη πορεία,
στην επόμενη διαδήλωση,
στην επόμενη παρέλαση.
Θα σε γνωρίσω..
Σε μια ελέυθερη Κερύνεια,
σε μια ελεύθερη Λευκωσία,
σε μια ελεύθερη Αμμόχωστο.

Χριστίνα Αρχόντους

Ο Καβαφικός -Καββαδιόπληκτος Οδυσσέας..

2010-04-17T02:34:00.000-07:00

Ο καθένας από εμάς κρύβει βαθιά μέσα του έναν Οδυσσέα.
Έναν Οδυσσέα που τριγυρνάει από θάλασσα σε θάλασσα
ψάχνοντας απεγνωσμένα για την Ιθάκη του.
Το ταξίδι μακρύ και η διαδρομή επιφυλάσσει πολλά.
Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να περάσεις μέσα από συμπληγλάδες,
να αλυσοδεθείς στο κατάρτι εάν θες να ακούσεις τις Σειρήνες,
να δεις συντρόφους σου να χάνονται.

Πρέπει να περάσεις ακόμα και μέσα από τα νερά της Στυγός,
εκεί όπου οι ψυχές θρηνούνε το σώμα που αποχωριστήκανε.
Θρηνούνε γιατί αυτές ταξιδεύουνε ελέυθερες τώρα πια
όμως το σώμα τους είναι καταδικασμένο να σαπίζει
μέσα σε ξύλινο κιβούρι στον απάνω κόσμο.
Το σώμα ότι και να γίνει δεν περνάει αντίκρα,
η ψυχή των ανθρώπων είναι που πεθαίνει
-έτσι είπε η μάγισσα.

Ο δικός μου Οδυσσέας παρέμεινε τώρα με τις σκιές
που λέγονται πικραμένη μάνα, που λέγονται καρτερική αγάπη
ή ακόμα λέγονται και Νίκος Καββαδίας
-κάποιος πλανεμένος από τη θάλασσα ασυρματιστής
που μαζί του έπαιξε το ύπουλο παιχνίδι της
η μαϊμού που είχε αγοράσει από ένα αράπη.
Ω! Πόσο το πονηρό της βλέμμα,
πόσο η ύπουλη της καρδιά έμοιαζε με αυτή των γυναικών!

Θέλεις το πιστέυεις -θέλεις όχι- ο Οδυσσέας μου κλάιει.
Τρυπώνει στα πορνεία, βαδίζει σε σκοτεινά αλήτικα σοκάκια,
αγοράζει μυστήριες πίπες που καπνίζοντας τις,
βλέπεις να ορθόνωνται μπρος στα μάτια σου παράξενες σκιές,
αγοράζει ακόμα μαχαίρια ζωσμένα σε μύθους και κλαίει.

Τον βρήκα τις προάλλες μονάχο στην πλώρη να κλαίει
όταν αναγκάστηκε να πνίξει μια λυσσασμένη γάτα,
χθες πάλι τον βρήκα να κλαίει στα βράχια
αποχαιρετώντας ένα μοναχικό μαραμπού
με το οποίο είχε δεθεί όμως έπρεπε να το αποχαιρετήσει
καθώς το καράβι του θα κινούσε για το επόμενο ταξίδι.

Κλαίει! Κι αγαπά σε τούτο τον κόσμο ό,τι κλαίει γιατί μοιάζει μ' αυτόν!

Έκλαψε πάλι σήμερα όταν, σύμφωνα με τις οδηγίες του καπετάνιου,
χρειάστηκε να πετάξουν στο κύμα κάποιον από το πλήρωμα
που είχε καρφώσει στα στήθια του ένα μαχαίρι
θέλωντας να σωθεί από τα φαντάσματα που τον κυνηγούσαν.
Αποκομένος τραβάει προς τα καπηλεία και πίνει.
Πίνει και μεθώντας κλάει.

Αλήθεια τι έγιναν σήμερα τα καπηλεία?
Που τραβάνε οι άνθρωποι σαν θέλουνε να μεθύσουνε?
Μεθάνε? Ίσως και όχι -συμβουλή γιατρού βλέπεις.
Μα εγώ δεν θέλω καμιά συνταγή απο κανένα γιατρό.
Δεν με νοιάζει το καλό μου. Καπνίζω, μεθάω, παραφέρομαι.

Χειμώνα -καλοκαίρι βουτάω στη θάλασσα
αφήνωντας την να αγκαλιάζει το σώμα μου με αλμυρό νερό,
το οποίο έπειτα το μεταλαμβάνει ωσάν αγιάσμα
το δικό μου ναυτάκι του γλυκού νερού.

Μα σαν μένω μονάχη κλαίω. Όπως κι ο Οδυσσέας.
Μεθάμε δεν μεθάμε, κλαίμε.

Kι αγαπάμε σε τούτο τον κόσμο ό,τι κλαίει γιατί μοιάζει με εμάς!

Κι ενώ οι άλλοι κλαίνε και γκρεμίζονται απ' την οροφή
ή κόβουνε τις φλέβες τους με γυαλιστερές λεπίδες,
εμείς κλαίμε και ε(λ)πιζούμε.
Μαζί μας και του Κολόμβου οι πέντε κόλασμένοι,
ο πλοίαρχος Φλέτσερ, ο πιλότος Νάγκελ,
ο νέγρος θερμαστής από το Τζιπουτί
και όλοι οι πνιγμένοι όπου ποτέ δεν θα βρεθεί το κύμα
που θα τους ξεράσει στην ακτή..

Ταξιδέυουμε και δεν μας νοιάζει πλέον η Ιθάκη.
Δεν βιαζόμαστε καθόλου να φτάσουμε εκεί.
Ξέρουμε ότι το φθάσιμο είναι ο προορισμός μας.
Όμως προσδωκούμε να κρατήσει χρόνια πολλά αυτό το ταξίδι
και γερασμένοι πια να ξαποστάσουμε στη γη της.
Πλούσιοι με όσα κερδίσαμε στον δρόμο,
χωρίς να περιμένουμε να μας δώσει πλούτη η Ιθάκη..

Η Ιθάκη μας έδωσε το ωραίο ταξίδι!
Χωρίς αυτήν δεν θα βγαίναμε στον δρόμο.

Χριστίνα Αρχόντους

Μην το πεις πουθενά..

2010-03-14T11:31:00.000-07:00

Στους άδειους δρόμους σεργιανίζω και απόψε
κι εσύ να τρέχεις σ' ολοφώτιστα στενά
τα σπασμένα μου φτερά έλα και κόψε
μα σαν παιθάνω μην το πεις πουθενά

Μην πεις πως σε αγάπησα και πως σε αγαπάω
γιατί εσέ θα φταίξουνε σαν δούνε πως πονάω
Μην πεις πως ήθελα κοντά σου εγώ να μένω
γιατί εσέ θα φταίξουνε σαν δούνε πως πεθαίνω

Ο κόσμος μας μικρός και τα όνειρά μεγάλα
Όσο κι αν σε πόθησα είσαι σε ξένη αγκαλία
Ξέρω πως η ζωή είναι μια ασημένια σκάλα
μα εγώ την εκατέβηκα από ξύλινα σκαλιά

Χριστίνα Αρχόντους

Mελωδία..

2010-03-11T10:46:00.000-08:00

Είχες το βλέμμα σου χαμηλωμένο μα εγώ σε κοίταξα στα μάτια..
Είχες τα χείλη σου κλειστά κι όμως σε άκουσα να μου εκμυστηρεύεσαι τις σκέψεις σου..
Είχες τα χέρια σου στις τζέπες κι όμως ένιωσα να με σφιχταγκαλίαζεις στο σκοτάδι..
Είχες τα πόδια σου σταυρωμένα κι όμως μαζί κάναμε το γύρο του κόσμου..

Κι εγώ είχα την καρδία μου σφαλισμένη κι όμως σε άφησα να περάσεις
κι εσύ τρύπωσες εκεί σαν στιχάκι που έψαχνε από καιρό μια λευκή σελίδα για να αποτυπωθεί
κι άρχισες σιγά σιγά να γίνεσαι ποιήμα
κι αργότερα η καρδία μου έφτιαξε μια μελωδία κι έτσι έγινες τραγούδι

Ένας ήχος μοναδικός για να 'χω να σε σφυρίζω κάθε που νιώθω μοναξιά..
Έτσι ακόμα κι όταν είσαι μακριά μου, μου κρατάς συντροφιά..
Μου θυμίζεις με αυτό τον όμορφο σκοπό πόσο όμορφη είναι η ζωή,
μου σιγοψυθιρίζεις να κάνω υπομονή, θα περάσουν οι μέρες, θα σε ξαναδώ

Κι έτσι εγώ σιγοτραγουδώντας και προσμένοντας αυτή τη στιγμή
κάνω βουτίες στο παρελθόν μου και κλέβω τις στιγμές που σε είχα στην αγκαλιά μου
τις στιγμές που ευχόμουν να σταματήσει ο χρόνος και να μείνουμε μια για πάντα μαζί
κι εύχομαι να μην ξανατραγουδήσω ποτέ ξανά μόνη μου αυτό το δικό μας τραγούδι.

Όταν θα έρθεις θα το μουρμουρίσουμε αγκαλιά, όπως παλία
και θα είναι το πίο όμορφο ντουέτο που έχει ακουστεί
γιατί θα είναι μια παραμυθένια ιστορία αγάπης που έχει βγει αληθινή
και που ακόμα κι όταν τα σώματα φθαρούν,
η μελωδία θα μένει ανέγγιχτη στο πέρασμα του χρόνου..

Xριστίνα Αρχόντους

Ημερολόγιο ταξιδιού.

2010-02-02T09:35:00.000-08:00

Μπαρκάρω.. Δέν ξέρω που είμαι.. Που πάω? Προς τον χαμό μου! Προχωρώ γεμάτη ερείπια, όπου με αγγίξεις θα γκρεμιστώ. Κάποτε πίστευα στην αιωνιότητα, έλπιζα σε αυτή. Μία αιώνια αιωνιότητα που ούτε οι πέτρες δεν την έζησαν. Η μνήμη μου δυνάμωνε καθως περνούσαν τα χρόνια. Αν και κατασπαραγμένη, ανάμεσα στις χαμένες Ατλαντίδες της, παφλάζανε τα όνειρα μου. Ονειροπολούσα ακατάβλητα νίκες που θα έφερνε το μέλλον, βάδιζα ανάποδα στη ζωή.. Στέριωνα με αιώνιους στοχασμούς ότι πέθαινε μπρος στα μάτια μου.

Στις φλέβες μου έρεε αλμυρό νερό.. Η καρδία μου θάλασσα.. Κρύβει ναυάγια και φουρτούνες. Τα μάτια μου υγρά διαμάντια. Το κορμί μου αμμουδιά. Τα όνειρα μου γαλάζια.. Το λιμάνι χάθηκε στον ορίζοντα, είμαι στο ανοιχτό πέλαγος. Φαντάζομαι την μητέρα μου να τραβάει με μάτια πρησμένα από το κλάμα προς την κάμαρα σιγοψυθιρίζοντας ακόμα τα στερνά λόγια που μου είχε πει: "Να προσέχεις, μην εμπιστεύεσε τη θάλασσα. Θα σε περιμένω". Ήξερε ότι δεν θα γυρνούσα. Γνώριζε πως η θάλασσα ήταν η έμπιστη μου φίλη.. Μονάχα η απάραντη υγρή έκταση γνώριζε τις πιο κρυφές μου σκέψεις. Μα.. Μόνο αυτή?

Έρχεται παλίρροια, με παρασέρνει στη στερία. Τσακισμένη από τα άγρια κύματα. Ναυάγησα! Όλα μου τα πήρε ο Ποσειδώνας, με γύρισε από νησί σε νησί, απο φουρτούνα σε φουρτούνα και τώρα ξαφνικά με έριξε κατακομένη σε μια αμμουδία. Με ζαλίζει η στεριά. Ξέχασα να περπατάω. Τα βήματα μου διστακτικά, σαν τα πρώτα βήματα ενός μικρού παιδιού. Προχωρώ με βήματα σταματημένα. Μαζεύω τα κομμάτια μου και φτιάχνω σχεδία. Ξανακινάω.. Ο φόβος κλαίει.. Ο προορισμός, βρεμμένος ως το κόκκαλο..

Ο ήλιος βάφει με αίμα τη θάλασσα. Μένω για ώρες στραμένη ως προς αυτόν με τέτοιο τρόπο που ο θάνατος φαντάζει να θεριεύει πίσω απ' την πλάτη μου και μπροστά μου να υψώνετε ο ίσκιος όλων των θανάτων. Χανόμουν σε κύματα, σαν να προπονούμουν για τον μεγάλο χαμό. Τις κινήσεις μου τις όριζε ένας ανυπόμονος πλοηγός, ένας καπετάνιος που μετρούσε απεγνωσμένα τα ναυτικά μίλια που απόμεναν μέχρι το πιο κοντινό λιμάνι αλλά καθως πλησίαζαμε σε αυτό παρέκλινε απο την πορεία και ξαναχανόταν μέσα στα πελάγη.

Δεν ζούσα. Πηγαινόφερνα τα κύματα μου μέσα στα κύματα. Οι τυφώνες την σκέψης μου με παράσερναν από τη μιά θλίψη στην άλλη.

Ένα μαραμπού παράμερα γρυλίζει, με καλεί.. Σιμώνω.. Του μιλάω με ένα στόμα που γυρέυει σώμα και ψυχή, που ψάχνει τόπο να στεριώσει. Είχε πιεί νερό από την θάλασσα στην οποία είχα εμπιστευτεί τα μυστικά μου. Ήξερε τα πάντα για εμένα πρωτού καν συναντηθούν τα βλέματα μας. Η σιωπή του είναι εκκωφαντική, είχε πιεί το αμίλητο νερό γρυλίζοντας. Ήξερε ότι αν και ήμουν εκεί, ταξίδευα το πουθενά μου κάπου αλλού στο πουθενά. Γνώριζε ότι αυτοκτονώ αυτοκαταστρεφώμενη καταστρέφοντας αυτό που με κατέστρεφε.
"Έι μαραμπού! Μείνε μαζί μου.. Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί κάθε που μας μετράει το άδειο. Μη φύγεις. Δεν σε δένω.. Δεν σε σκλαβώνω. Απλά σου ζητώ μια χάρη: αν σου περισεύει λίγη αγάπη, αγάπησε με!" Μα με αγαπούσε ήδη, κι ας μην έβρισκε τον τρόπο να μου το δείξει. Κι έτσι έμεινε κοντά μου

Τα χρόνια περνούσαν κι εγώ ταξίδευα αδιάκοπα παρέα με το μαραμπού, γερασμένοι και οι δύο. Μια μέρα ξύπνησα υδρωμένη, νιώθωντας ότι μου έλειπε η καρδιά. Το μαραμπού είχε πετάξει για αλλού.. Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω την απόφαση του να πεθάνει τόσο νωρίς. Μου είχε υποσχεθεί ότι θα ήταν μαζί μου μέχρι το τέλος, νόμιζα ότι έλεγε για το δικό μου τέλος. Το έσκασε πρώτο σαν να είχε ρυθμίσει όλες τις υποθέσεις του βίου του, του βίου μας.. Πως να ξεπεράσω τον χαμό του? Τι να κάνω το σώμα μου, την σκιά μου? Νιώθω κουρασμένη, νυσταγμένη..
Καθώς βυθίστικα στον ύπνο, ο καπετάνιος με πάει προς το κύμα.. Στο σπίτι μου, στον τόπο μου, εκεί που πάντα ζητούσα να ταφώ.

Αν η ταυτότητα των ανθρώπων είναι ο δρόμος τους, εμένα -ευτυχώς- δεν με λυπήθηκε κανένας εργολάβος και δεν είχα δρόμο μα ένα υγρό μονοπάτι χαραγμένο με παράξενα κοράλια όπου ποτέ κανένα ανθρώπινο μάτι δεν τα είχε δει. Για τους ζωντανούς αποτελούσα ένα φάντασμα.. Ήμουν η πιο ζωντανή μέσα στους νεκρούς αλλά όταν ζούσα ήμουν η πιο νεκρή ανάμεσα στους ζωντανούς. Μέσα από τα μάτια μου αυτοί ήταν τα φαντάσματα. Οι αγάπες με ξάχασαν ήδη, μόνο η μάνα μου με θυμάτε πλέον.

Παρακολουθώ τους ανθρώπους. Είναι τόσο αλλόκοτοι, ζούνε την στάσιμη ζωή τους μέσα στην ακατάστατη αγωνία των φαντασμάτων που τους στοιχειώνουν χωρίς ποτέ να δέχονται ότι έχασαν μέσα στον θεατρινισμό τους. Με επισκέπτονται μέρα μεσημέρι με τις πικρίες και τα δάκρυά τους, με τα ρόδα που ρίχνουν στον υγρό μου τάφο. Ξέρω ότι δεν κλαίνε στο μνημόσυνο μου, μονάχα κλαψουρίζουν.

Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιοι ανθρώποι τους οποίους εμπιστεύομαι ακόμα -οι ναυτικοί. Οι ίδιοι ναύτες για τους οποίους ο Καββαδίας είχε ξοδευτεί για να καταστήσει νοητό στους στεριανούς ότι δεν ρίχνονται στα κύματα επειδή τους αρέσει η αρμονία και η γαλήνη που εκπέμπει η θάλασσα. Αυτό που τους ταξιδεύει είναι η Μοίρα. Δεν αναφέρομαι στους ναυτικούς που βλέπουν την θάλασσα ως επάγγελμα αλλά σε αυτούς που είναι μαγεμένοι από αυτήν, αυτούς που η θάλασσα είναι η ερωμένη τους.

Εμπιστεύομαι ακόμα τους ανθρώπους που θέλουν να εμποδίζονται από τη μοίρα να νικήσουν. Κάποτε έτσι ήμουν κι εγώ.. Ίσως όμως τελικά να επιδίωκα να χάσω αφού δεν μπορούσε η νίκη μου να είναι τόσο ισχυρή ώστε να γεννήσει επιτέλους μέσα μου μια στάλα αισιοδοξίας. Έτσι έμεινα να ταξιδεύω από φαντασίωση σε φαντασίωση, από τα ερείπια του κόσμου στα ερείπια της ζωής μου. Αρνητικός άνθρωπος ήμουν, δεν χώνευα την θετικότητα. Τα πιο φιλελεύθερα μου λόγια ήταν αυτά που είχα ξεστομήσει λιγάκι πριν πεθάνω.

Μα είχα πεθάνει ξανά. Πέθαινα κάθε μέρα για να επιβεβαιώνω ότι είμαι ακόμα ζωντανή. Άκουγα δολοφονικές φωνές μέσα μου. Ίσως αυτό θα έπρεπε να με είχε προετοιμάσει για τον τελικό θανατό μου, να με έκανε να νιώσω πιο έτοιμη. Μα έτοιμη ποτέ δεν θα κατάφερνα να νιώσω. Πάντα χρωστούσα μια τελευταία "συγνώμη", ένα στερνό "σ' αγαπώ".

Ήθελα να πω κάτι. Το είπα? Δεν το είπα. Μπορούσα? Δεν μπορούσα. Πάσχιζα να φτάσω το απόλυτο του εφήμερου, σαν απαγορευμένη ηδονή. Σκυθρωπή, γεμάτη ενοχές κοιτούσα για ώρες τον ορίζοντα που δεν έλεγε να τελειώσει. Δεν χωρούσα ούτε καν στο περιθώρειο. Κουβαλούσα ανείπωτες λέξεις μέσα μου σαν πνιγμένους που τους κρατάει η θάλασσα φυλακισμένους για πάντα μέσα της. Πνιγμένους που ποτέ δεν έρχετε το κύμα που θα τους σύρει στην ακτή.

Με κρίνανε από παντού, σε κανένα δεν άρεσε αυτό που έκανα. Με περιτρυγύριζαν σαν αρπακτικά έτοιμα να με φάνε. Κι εγώ ανεχόμουν τα πάντα γιατί ήθελα να μετράω, όχι για αυτούς, δεν με ένιαξε ποτέ τι λένε για μένα. Υπήρχε όμως ένας άνθρωπος για τον οποίο ήθελα να σημαίνω κάτι. Ήξερα ότι επηρεαζόταν από τα λεγόμενα των υπόλοιπων κι έτσι προσπαθούσα να τους κάνω να με πάρουν στα σοβαρά. Τους μιλούσα στα πλαίσια της δικής τους σοβαρότητας για να τους πείσω. Ανέλυα, έπερνα θέση. Ήμουν εκεί περιμένοντας να με κρίνουν.

Αποτελόυσα πάντα το κακό παιδί. Ίσως γιατί δεν μπορούσαν να καταλάβουν την τρέλα μου. Οι "λογικοί" φοβούνται τους τρελούς, γι' αυτό τους κλείνουν σε ψυχιατρικές κληνικές. Τους τρέμουν γιατί ξέρουν ότι δεν θα δίσταζαν ποτέ να πουν την αλήθεια. Όχι φυσικά την δική τους αλήθεια η οποία είναι ένα κομάτι των ψεμάτων τους. Οι κομφορμιστές έπεισαν τους ανθρώπους ότι είναι ωραία τα αληθινά ψέματα κι έτσι βολεύτηκαν μέσα σε αυτά.

Εγώ συνέχισα να ξαναγυρνώ στο ίδιο σημείο σαν εγκληματίας. Το έπαιζα διανοούμενη. Το έπαιζα αλήτισσα. Βαθεία μέσα μου ήμουν και τα δύο. Μα το έπαιζα για να μην τους τρομάξω. Κι αυτοί με κατανάλωναν σαν να ήμουν ζωντανό λείψανο.Ήθελα να ήμουν καλός "κακός" μα ποτέ δεν έιχα καταφέρει να λύσω αυτή την μαθηματική εξίσωση όσα μαθηματικά κι αν είχα μάθει. Είχα φτιάξει ένα αλιθηνό μύθο και ζούσα μέσα σε αυτόν γιατί η μόνη ανώτερη δύναμη στην οποία πίστευα ήταν η αγάπη, και είχα αγαπήσει..

Η αγάπη είναι νεκρανάσταση την κάθε στιγμή που είστε μαζί, ακόμα κι αν δεν σου ανήκει. Εξάλλου δεν μπορείς να πεις ότι θα μπορούσε να σου ανήκει ένας άνθρωπος. Κι αυτός που είχα αγαπήσει αν και ήταν αταξίδευτος (αν με την έννοια του ταξιδιού εννοούμε τις γήινες εξαρτήσεις των βημάτων μας), έμοιαζε με ταξιδιάρικο πουλί. Το πάθος μου είχε καταπιεί τον ναρκισιμό μου. Πόναγα. Η ζωή μου είχε γίνει ένα ξεχασμένο ναυάγιο πολεμικού καραβιού, παρατημένο στον τόπο του εχθρού - είναι σχεδόν σίγουρο ότι κανείς δεν το θέλει εκεί.

Δεν ήμουν σπίτι για να στοιχίωσω σαν με εγκαταλέιψουν.. Δεν ήμουν παιδί που καθὠς νυχτώνει κουρνιάζει από φόβο στην αγκαλιά της μητέρας του.. Δεν ήμουν θάλασσα για να σε ταξιδευώ.. Δεν ήμουν φάρος για να σου δείχνω με τις αναλαμπές μου ότι δεν βαδίζεις μόνος. Δεν ήμουν κερί αναμμένο πάνω από του γραφείου σου τα χαρτιά που τα μουτζούρωσες με τις σκεψεις σου. Ήμουν ακόμα μια γυναίκα που σε είχε αγαπήσει.. Δεν βήκα ποτέ τη δύναμη να σου το πω αλλά πιστεύω ότι ακόμα κι αν το μάθαινες δεν θα σε ένιαζε. Ίσως τελικά αυτός να είναι ο λόγος που το κράτησα μυστικό.

Έγινα παρανοηκή, έστριβα γωνίες και κοίταζα πίσω μου. Κατανάλωνα φαντάσματα σε στέκια και σκοτεινά δρομάκια. Αφηνόμουν στην μοναξία μου και πάλευα με τις σκέψεις. Η ζωή μου είχε μετατραπεί σε φέρετρο, σε λείψανο μιας πόρνης που είχε όνειρα παρθένας. Χάος, αδιέξοδο -σκληρή επιλογή- η επιλογή μου. Πάσχιζα να βρω νόημα, να μην καταποντιστώ, να πιάσω πάτο, να γευτώ τα κατακάθια του καφέ. Το κατάφερα, έζησα σε αυτό τον "υπόγειο" κόσμο. Άντεξα αν και ήταν βαρύ το τίμημα. Ακόμα και ανάπηρη στεκόμουν στα πόδια μου. Ζωή των ερειπίων (όχι ζωή - ερέιπιο). Με είχε πληγιάσει η σαθρή πραγματικότητα. Ήθελα να κάνω κάτι μπάσταρδο, ένιωθα μπάσταρδο παιδί που κοιτάει με το τηλεσκόπιο του χρόνου στραμένο ανάποδα, την ώρα να περνάει, ανίκανο να κάνει αυτό που φανταζόταν χθες για το σήμερα.

Μα καθώς κοιτάζα τις ώρες να περνἀνε, κατάλαβα ότι με αυτές περνούσε κι η ζωή μου. Περνούσε μπρος στα μάτια μου κι εγώ δεν την σταμάτησα. Δεν την σταμάτησα γιατί δεν με ένοιζε να ζήσω αφού δεν μπορούσα να έχω εσένα, να εχω τη θάλασσα και το μοναχικό μαραμπού. Έσυ ήσουν το μαραμπού, προσωποποίηση της αθωότητας, της αγνότητας, της πιστής αγάπης. Δεν ήμουν φτιαγμένη από άφθαρτα υλικά μα δεν με ένοιξε αυτό. Το μόνο που ήθελα είναι να καταναλώνομαι από εσένα. Μα αφού η ζωή μας έστειλε μακρυά τον ένα από τον άλλο, απόθεσα τις ελπίδες μου στον θάνατο. Έβγαλα τη ψυχή μου από το σώμα και την άφησα να σέρνετε στα βηματά σου. Δεν είχες έρθει να με δεις την ώρα που σπάραζα, δεν ήρθες να δεις πως θα χανόμουν μπρος στα μάτια σου. Ούτε από το μνήμα μου πέρασες! Μα ξέρω, είναι άδειο αφού δεν βρήκανε το σώμα μου μιας και το είχα παραδώσει στην άλλη μεγάλη μου αγάπη, τη θάλασσα.

Χριστίνα Αρχόντους

Κάποια άλλη..

2010-02-01T12:07:00.000-08:00

Στον κόσμο των άλλων ζει και κάποια άλλη. Κάποια άλλη που είναι αλλιώς. Που δεν είναι αναρχική μα έχει αναρχική ψυχή.. Είναι η πιο νεκρή ανάμεσα στους ζωντανούς.. Είναι απλή χωρίς να γίνετε απλοϊκή, νήπια αλλ’ όχι νήπιο, ερωτική μα όχι ερωτιάρα, πολιτική κι όχι πολιτικάντης, στρατευμένη αλλά όχι στρατιωτάκι, ρυθμική κι όχι κουρδισμένη, έντονη μα καθόλου ντοπαρισμένη που πίνει το αμίλητο νερό μιλώντας.. Είναι μια παράξενη και μυστηριώδης ύπαρξη που τα βλέπει όλα μαυρόασπρα και βάζει χρώμα μόνο σε ότι η ίδια θεωρεί σημαντικό και άξιο προσοχής. Έγινε αρνητική επειδή ιδιοσυγκρασιακά δεν άντεχε τη θετικότητα και τις καθεστωτικές της επιλογές όταν αγνοούσαν αυτή την ίδια.
Περιπλανιέται από φαντασίωση σε φαντασίωση, από ναυάγιο σε ναυάγιο.. Πετάει ψηλά για να δει πόσο μικρά φαίνονται όλα, ακόμα και οι πιο ‘σκληροί’ και δυνατοί κι όλα της φαίνονται λίγα καθώς τα συγκρίνει με την ηλικία των βράχων ή με την υπομονή του φεγγαριού. Ρίχνετε στο κενό για να δει πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει. Στεριώνει με αιώνιους στοχασμούς ότι βλέπει να τρεμοσβήνει και να χάνετε σαν όνειρο μπρος στα μάτια της. Δεν της αρέσει να νικάει· θέλει να ‘εμποδίζετε’ να νικήσει, να εμποδίζετε από τη μοίρα της.. Ακόμα κι αν όλα πάνε καλά στήνει μονάχη της εμπόδια(!). Ίσως τελικά να ποθεί να χάνει αφού δεν μπορεί να βγει νικήτρια στο βαθμό που θα έπρεπε ώστε να εξουδετερωθεί η απαισιοδοξία της.
Μαδάει αναμνήσεις και όχι μαργαρίτες σαν θέλει να δει ποιοι την αγάπησαν πραγματικά. Είναι κάποια άλλη που δεν πεθαίνει αυτοκτονώντας μα αυτοκτονεί ζώντας.. Μια μαύρη σκιά που βγαίνει έξω κάθε βράδυ φορώντας υγρό προσωπείο και ψάχνει να βρει λίγο δικό της χώρο. Η μάσκα ποτέ δεν καλύπτει τα μακριά μαύρα μαλλιά της, ποτέ δεν φοράει καπέλο για να γλεντάνε τουλάχιστο αυτά την ελευθερία τους κι ας είναι μέσα στο μολυσμένο νέφος.
Μια ξεθωριασμένη από το πέρασμα του καιρού ταμπέλα στη πλάτη της γράφει «Ζητείται Πατρίς!». Μα δεν βρίσκει ούτε μια σταλιά γης για να αράξει και να ξαποστάσει για λίγο κι έτσι επιβιβάζετε σε ένα καράβι με την ελπίδα ότι καθώς ταξιδεύει σε μακρινούς και αλλόκοτους κόσμους ίσως ανακαλύψει και το δικό της κομμάτι γης, θάλασσας η ουρανού..

Χριστίνα Αρχόντους

Πρόσκληση.. Πρόκληση..

2010-01-28T16:10:00.000-08:00

Θα ήθελα πολύ να επισκευτὠ τον τάφο του Κόλια.. Πόσο μάλλον με την Καββαδιόπληκτη αγάπη μου. Είναι όμως κάποια πράγματα που τα θέλουμε πολύ αλλά τα φοβόμαστε. Ασυνείδητα στο είχα ζητήσει παλαιότερα όμως όταν προσφέρθηκες να το κάνουμε τρόμαξα κι έκανα πίσω.. Ίσως γιατί δεν θέλω η δεν μπορώ να συνειδιτοποιήσω ότι είναι αλλού, ότι έφυγε. Τον Καββαδία τον γνώρησα μέσα από τα γραπτά του κι από τότε έχουμε καθήσει άπειρες φορές παρέα στα βράχια χαζεύοντας τη θάλασσα. Όταν υποχωρούσαν τα νερά η θάλασσα έμοιαζε να απομακρύνετε από εμάς όμως ακολουθούσε η παλίρροια για να μας παρασύρει μαζί της. Ὠρες ατέλιωτες κοιτάζαμε τη θάλασσα και θα την κοιτάζουμε για πολύ ακόμα μέχρι να μπω στο ίδιο καράβι μαζί του και να διασχίζουμε μαζί τα νερά της Στυγός. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φορά που είχα καθήσει αρκετές ώρες στην ακρογιαλιά παρακολουθώντας την παλίρροια. Όταν τα νερά υποχώρησαν κοίταξα δίπλα μου και με έκπληξη είδα ότι ο μαρκόνης είχε υποχωρήσει μαζί με τη θάλασσα, είχανε απομακρυνθεί. Βάδισα προς το σπίτι νιώθωντας ότι έχασα ένα πολυαγαπημένο πρόσωπο, τον καλύτερο μου φίλο -Ν.Κ- και την ἐμπιστη μου φίλη -τη θάλασσα. Είχα κάνει αρκετό καιρό μέχρι να επισκευτώ ξανά την απέραντη, υγρή γαλάζια έκταση με τον φόβο ότι θα έβρισκα εκεί μονάχα ένα βλακώδες μαραμπού και όχι τα θλιμμένα του μάτια να το κοιτάνε. Φοβήθηκα ότι είχε χαθεί στο βυθό παρέα με τη γοργόνα και με είχε ξεχάσει. Όμως δεν είναι άνθρωπος που ξεχνά τόσο απλά και ειδικότερα τα άτομα με τα οποία έτυχε να είναι συνταξιδιώτης. Τον βρήκα λοιπόν πάλι εκεί, καθήσαμε για αρκετή ώρα αλλά σαν Σταχτοπούτα έφυγα τρέχοντας πρωτού προλάβουν να αρχήσουν να υποχωρούν τα νερά. Λες και θα λύνονταν τα μάγια..
Με φοβίζει απίστευτα η φυγή, ο αποχαιρετισμός. Γι' αυτό και φοβάμαι να πάω στον τάφο του. Γιατί μπορεί όλοι να πιστεύουν και να το ξέρουν ότι έχει φύγει για αλλού αλλά εγώ τον είδα και τον βλέπω ακόμα. Για μένα ζει και έρχεται μαζί με την παλίρροια. Και δεν τον αφήνω να φύγει γιατί φεύγω εγώ πρώτη. Δεν θα μπορούσα να ζήσω ξανά τον τρόμο την συνηδιτοποίησης του χαμού του. Πόσο μάλλον όταν ο χαμός αυτός δεν είναι προσωρινός, όταν είναι ο θάνατος.. Γι' αυτό δεν θα ήθελα να ξανακούσω για τάφο, θάνατο η μνήμα.. Θα αντιδρώ σαν κακομαθημένο παιδί που σφραγίζει τα αυτιά του με τα χεράκια του όταν του κάνουν παρατήρηση και το μαλώνουν. Άστε με λοιπόν να ζήσω στον κόσμο μου, όσο τρελός κι αν σας φαίνετε. Χάρισμα σας η πραγματικότητα.. Εγώ κρατάω το όνειρο! Μην μου στερείτε τ' όνειρο για άχρηστες αλήθεις.

Χριστίνα Αρχόντους

Του γυρισμού χαθήκανε οι δρόμοι.

2010-01-12T06:36:00.000-08:00

Κάποτε γνώρισα μια ξένη μέσα σε όνειρα χαμένη
χρόνια ζωντανή νεκρή σε θάλασσα ερημική
μόνο μένει το σκοτάδι και την σέρνει προς τον Άδη
όπου βλέπει τη μαμά της και τα σάπια όνειρά της
να κοίτωντε πεθαμένα σα ρολόγια ξεκουρδισμένα
Καθώς λοιπόν της σιγοτραγουδώ πίνει τ΄ αμίλητο νερό
και μιλάει για τη νύχτα, πάρτα δίχτυα σου και ρίχτα
σε μια θάλασσα όπου πλένε ναυτικοί και όλο κλάινε
για τη γοργόνα που δεν είδαν, γιατί γρήγορα χαθήκαν.
Ρίχνει άγκυρα και μένει, πανί αρχίζει να υφαίνει
κάθε βέλονια και πόνος, ένα μέτρο- ένας δρόμος
μου 'πε δεν θα σταματήσει αν ο ναύτης δεν γυρίσει
Το ξέρει όμως καλά πως άλλη του πήρε τα μυαλά,
μια Ποσειδώνια κόρη, του γυρισμού χαθήκαν οι δρόμοι

Τώρα που 'πεσε η νύχτα, πάρτα δίχτυα σου και ρίχτα
κάθε βέλονια και πόνος, ένα μέτρο- ένας δρόμος
Του γυρισμού χαθήκανε οι δρόμοι...

Χριστίνα Αρχόντους

Ο πλανεμένος ασυρματιστής N.K..

2009-12-13T10:09:00.000-08:00

Σε πλάνεψε πάλι ο ήλιος
κι ένας ξεχασμένος θρύλος
που έλεγε για μια γοργόνα
που έκλεψε τον Ποσειδώνα
και τον κλείδωσε σε αμπάρι
χωρίς να πάρει αυτός χαμπάρι

Καθώς στα μάτια την κοιτούσες
έλεγες την αγαπούσες,
πως μαζί της θα ταξίδευες
γιατί είναι αυτή που γύρευες
μα σε πλάνεψε κι εσένα
και σε ἐστειλε στα ξένα

Ο ασύρματος σου σκούριασε
κι η μέδουσα σου μούδιασε.
Ο καρχαρίας δεν σε περιμένει,
τρώει ψάρια και χωρταίνει

Χαμένος πια σε ξένα μέρη
με την πίπα σου στο χέρι
δεν τραβάς προς τα πορνεία,
κλείνεσε στα καφενεία
και μιλάς μαζί με όλους
των ναρκωτικών εμπόρους

Σε κουράσαν οι συζητήσεις
και οι πλάνες τους οι λύσεις
τα όνειρα τους τα φτιαγμένα
στη στεριά ναυαγισμένα
και τραβάς προς το καράβι
να κλειστείς πάλι στ' αμπάρι

Ο ασύρματος σου σκούριασε
κι η μέδουσα σου μούδιασε.
Ο καρχαρίας δεν σε περιμένει,
τρώει ψάρια και χωρταίνει

Χριστίνα Αρχόντους

Mε τον στίχο "Ο ασύρματος σου σκούριασε κι η μέδουσα σου μούδιασε. Ο καρχαρίας δεν σε περιμένει, τρώει ψάρια και χωρταίνει" παραπέμπω σε αυτό που έλεγε ο Νίκος Καββαδίας ότι για όλους τους ναυτικούς που νιώθουν ένα με τη θάλασσα υπάρχει κι ένας καρχαρίας που τους αναλογεί και το τελευταίο ταξίδι το κάνουνε μαζί.. Ο Καββαδίας όμως ἐπαθε αυτό που φοβότανε, πέθανε στη στεριά.. Οπότε ο καρχαρίας του έπαψε να τον περιμένει, τρώει ψάρια και χορταίνει...

Σκόρπια χρόνια, σκόρπια λόγια..

2009-12-09T17:55:00.000-08:00

Εδώ και χρόνια άφηνα τον πόνο να θερίευει
και την καρδιά να μου λέει "Ξέχασε..
Το ξέρεις τώρα πια πως άλλη τον μαγεύει"
μα σαν παιδί που το παιχνίδι του έχασε
κάθε που τον σκέφτομαι ραγίζει η καρδία μου.

Τον είδα χθες στην αγκαλιά της ευτυχισμένο
περάσανε απο δίπλα μου βιαστικοί
κι εγώ όπως πάντα, ξωτικό λαβωμένο
να παλεύω με τη μοναξία και τη σιωπή
και να τον φέρνω πίσω μέσα από τα όνειρά μου.

Αφού λοιπόν κατάλαβα πως έτσι μέλει να ζήσω
προχώρησα στα ερείπια γεμάτη αναμνήσεις
ξέρω πως δεν μπόρω τον χρόνο να γυρίσω πίσω,
με τον καθρεύτη τώρα πια κάνω τις συζητήσεις
και θέλω μονάχα να 'ναι καλά, έστω και μακρυά μου.

Χριστίνα Αρχόντους

Η μάσκα που κρύβω..

2009-12-07T13:23:00.000-08:00

Ξύπνησα και όπως κάνω κάθε μέρα έβαλα στο παλιό και σκουριασμένο video την βιντεοκασέτα της καθημερινότητας μου να παίζει. Μια βιντεοκασέτα τόσο γνώριμη, τόσο απλή, τόσο συνηθισμένη.
Βρήκα τον εαυτό μου να κάθετε σε ένα γραφείο, να διαβάζει και να κλαίει. Να κλαίει και να σκέφτεται. Λυπάμαι που κατάντησα έτσι. Γεννήθηκα και πριν καταλάβω ποια είμαι φορτώθηκα στην καμπουριασμένη ράχη μου ξένα ‘πρέπει’, ξένα ‘θέλω’, ξένα όνειρα.
Ψάχνω να βρω αγάπη σε δύο μάτια που να κοιτάζουν γλυκά και τρυφερά, ψάχνω να βρω κουράγιο να σταθώ σ’ αυτή τη πουτάνα τη κοινωνία που μου χαραμίζει τη ζωή. Μάταια. Ίσως δεν έψαξα πολύ αλλά δεν έχω άλλη δύναμη για να ψάξω. Πρέπει να επιστρέψω άλλη μια φορά στο ντουλάπι, να το ανοίξω και να πάρω να φορέσω τη μάσκα που σκεπάζει τον εαυτό μου τόσα χρόνια. Τη μάσκα που φορώ όχι γιατί το θέλω αλλά γιατί δεν έχω άλλη επιλογή. Ίσως όμως τελικά αυτή να είναι η επιλογή μου..

Ένα "Σήμερα" σαν "χθες"..

2009-12-05T11:21:00.000-08:00

Μια μέρα συνηθισμένη
μια μέρα απλή
που πνίγομαι στο δάκρυ
ψάχνοντας ένα "γιατί"

Μια μέρα μες τον πόνο
την πίκρα, την ελπίδα
που κλαίγοντας ελπίζω
να μου γελάσει η Μοίρα

Δεν ξέρω τι να πω
ούτε και τι να γράψω
ένα μονάχα εύχομαι
αληθινά να υπάρξω

Requiem..

2009-12-01T09:15:00.000-08:00

Θέλω έναν ήχο πάνω απ' την ψυχή μου
θέλω έναν ήχο να ζεσταίνει το κορμί μου
θέλω έναν ήχο μια σπάνια μελωδία
να προκαλεί χαρά και όχι αηδία

Θέλω έναν ήχο να αγγίξει την μορφή σου
να σου θυμίσει την πιο ακριβή γιορτή σου
να σου μαγέψει τα μάτια σου τα πλάνα
μην μου χτυπάτε την πουτάνα την καμπάνα

Θέλω οι φίλοι μου να κλαίνε απ' την χαρά τους
που δεν τους πήρα τα πολύτιμα όνειρά τους
να είναι όλοι την τελευταία γιορτή μου
μα όχι αυτή που έχει γεννήσει το κορμί μου
Θέλω να ακούγεται από παντού κιθάρα
και τα ντραμς να προκαλούν αντάρα
και να ρίχνουν χώμα στο κορμί μου
με γάντια ολόλευκα φωνάζοντας τιμή μου

Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ’ εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δεν πρόλαβα, μια τελευταία αγκαλιά

Θέλω η νύχτα να λέει το όνομά μου
να 'ναι πιο μαύρη από την άψυχη καρδιά μου
θέλω οι δείκτες ποτέ να μην γυρνάνε
ότι κι αν έφυγε ποτέ ξανά δεν θα ’ναι
Θέλω ότι έλεγα ποτέ σας να μην πείτε
κατάρες και ευχές στην μνήμη μου να πιείτε
θέλω να κλείσετε την πλάκα μου στον τάφο
με μάτια ορθάνοιχτα που εγώ ποτέ δεν θα 'χω

Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ’ εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δεν πρόλαβα, μια τελευταία αγκαλιά

Γυμνά Καλὠδια

Αποχαιρετισμός αυτόχειρα..

2009-12-01T08:51:00.000-08:00

Μάνα θα φύγω για τα ξένα,
Μην κλαίς δεν θα ξεχάσω ποτέ εσένα
Κι αν μάθεις πως με βρήκανε νεκρή
Ξέρεις –το ’θελα αυτό από μικρή..

Από μικρή σου έλεγα πως θέλω να πεθάνω
Κι όλο εσύ μου έλεγες άλλα όνειρα να κάνω.
Τα όνειρα μεγάλα και ο κόσμος μας μικρός,
Μην κλαις, ο θάνατος μου ήτανε γλυκός.

Να πείτε στα αδέρφια μου πολύ τα αγαπώ
Και αν τα πλήγωσα, τα λάθη μου πληρώνω.
Μπαμπά μ’ακούς? Εύχομαι να ’σαι πάντα καλά
Κι εμένα να θυμάσε με περηφάνια και χαρά.

Μην κλαίτε σας λέω! Ήταν γραφτό..
Σήμερα να φύγω μια για πάντα.. Αντίο.

Χριστίνα Αρχόντους

Η δόση σου.. Η ζωή σου..

2009-12-01T08:45:00.000-08:00

Είχες στη ζωή σου πίκρα
και για θάνατο μια δίψα
γι' αυτό πήρες να γευτείς
αυτό που λέγετε "χασίς"

Μες του πλοίου τα πατάρια
σε αγάπης μονοπάτια
από πόvο έσπασ' η καρδία σου
κι έγινε φίλος σου η μοναξιά σου

Στων αλήτων τα λημέρια
ζεις τον πόνο και την τρέλα
με μια σὐριγγα στο χέρι
θυμάσε αγάπες απ' τ' Αλγέρι

Χριστίνα Αρχόντους

Προσμένοντας..

2009-11-29T09:31:00.000-08:00

Ψεύτικα λόγια, μάταιες υποσχέσεις
κλαίω σε υπόγεια, ζω σε παρενθέσεις.
Με όρκους μου δίνει ζωή
κι έπειτα μου την παίρνει
και η καρδία μου η τρελή
τις χίλιες στροφές παίρνει.
Τον περιμένω ψυχή μου,
αναμένω να 'ρθει
να του δώσω το φιλί μου
και γλυκά να μου πει:
"Γλυκιά μου να 'σαι πάντοτε καλά,
να μ' έχεις στο μυαλό σου
και σαν θα 'ρθς εδώ ξανά
θα μείνω στο πλευρό σου."

Χριστίνα Αρχόντους

Ταξιδιάρα ψυχή..

2009-11-27T13:04:00.000-08:00

Στο βυθό της θάλασσας, εκεί που βασσιλεύει ο νόμος "σκότωσε πριν σε σκοτώσουν" γεννιούνται και τα μαργαριτάρια. Ένα μαργαριτάρι ήσουν κι εσύ. Σ' αγάπησα κι απ' την αγάπη σου βγήκα πικραμήνη. Σ' αγάπησα κι απ' την αγάπη σου βγήκα κερδισμένη. Σ' αγάπησα κι απ' την αγάπη σου βγήκα ανώτερη. Σ' αγάπησα και δεν μευανίωνω. Άξιζες και αξίζεις όλη μου την αγάπη. Άξιζες και αξίζεις όλα τα μαργαριτάρια του κόσμου.
Ίσως να μην ξαναδώ ποτέ τα όμορφα σου μάτια καρφωμένα στα δικά μου. Ίσως να μην ξαναδακρύσω ποτέ σε αποχωρισμό μας.. Θα συνεχίσω να δακρλυζω όμως τα βράδυα όταν σε σκέφτομαι. Μέσα μου θα ζουν οι στιγμές οι δικές μας. Ο επίλογος δεν έχει σημασία. Πάντα μετράνε όσα έζησες στην πορεία, όσαέμαθες πριν φτάσεις στο τέλος.
Όλα έχουν ένα τέλος. Η ζωή μας έχει τέλος, ο έρωτάς έχει τέλος.. Η αγάπη όμως δεν έχει! Μας δόθηκε σε αφθονία. Ζημώθηκε από αυτήν η ψυχή μας. Η αγάπη είναι μια φλόγα που δεν καίει αλλά θερμαίνει. Άλλοι την αφήνουν να τρεμοπαίζει άλλοι την θρέφουν και θεριεύει. Εσένα σου περίσσεθε και την σκόρπισες απλόχερα όχι για να κάψει μα για να θερμάνει.
Ζει πάντα η φλόγα σου στην ψυχή μου. Πέρασα μέσα από θύελλες και μονιασμένους ανέμους. Οι ανέμοι δεν έσβησαν τη φλόγα, την φούντωσαν. Αυτή τη φλόγα αγάπης που άναψες μέσα μου.
Σε νιώθω δίπλα μου κι ας μην σε βλἐπω. Σε βλέπω μπροστά μου κι ας μην με βλέπεις. Σε βλέπω κάθε φορά που αντικρύζω την αγάπη.
Λένε πως υπάρχει κι άλλη ζωή, κι άλλος κόσμος. Λένε ότι οι ψυχές των ανθρώπων ανταμώνουν ξανά. Αν αυτό είναι αλήθεια τότε ίσως ξαναβρώ την ευκαιρία να σου πω πόσο σε αγάπησα, πόσο ακόμα σε αγαπώ. Ίσως ξαναβρώ την ευκαιρία να σου πω πόσο πόνεσα όταν σε έχασα, πόσο χαίρομαι που σε ξαναβλέπω.
Ο πόνος ήταν ταιράστιος. Η θλίψη δυσανάλογα μεγάλη.. Θα ζεις πάντα στη σκέψη μου. Θα υπάρχεις σαν ένα σφύξιμο στην καρδία μου. Θα ζεις πάντα στα όνειρα μου!

Χριστίνα Αρχόντους

Να μου γελάς..

2009-11-25T19:09:00.001-08:00

Η ευτυχία είναι σαν ένα πολύτιμο έργο τέχνης..
Ένας σπάνιος πίνακας ζωγραφικής..
Ένα κύκνειο άσμα σχεδιασμένο σε καμβά από μετάξι
με χρώματα παρμένα από τα φτερά του Πουλιού του Παραδείσου..
Μην αφήσεις ποτέ τον αντίζηλο ζωγράφο να πάρει τον κουβά
με τα χρώματα τις κολάσεως και να τον αδείασει πάνω του!!

Χριστίνα Αρχόντους

Έλα στον κόσμο μου να βρεις..

2009-11-20T05:12:00.001-08:00

Φώτα που καθρευτίζονται σε πέτρινα δρομάκια
Γάτες που την βρίσκουνε με μπάσταρδα σκυλάκια

Θαλασσινά πουλιά που θάλασσα γυρεύουν
Πνιγμένους ναυτικούς που δεν θα σε μαγεύουν

Μαϊμουδάκια πονηρά που χάθηκαν στους δρόμους
Νεκροταφεία φωτεινά, γεμάτα παρανόμους

Λάμψη αστεριών που χάθηκαν στο φως του φεγγαριού
Και ταξιδιάρικους εραστές που δεν κινούν γι'αλλού

Μπράτσα που δεν τους χάραξαν γοργόνες και καρδία
κι ένοχους δολοφωνιών που βρήκαν σωτηρία

Χριστίνα Αρχόντους

Χορεύοντας στο φτερό του καρχαρία..

2009-11-13T19:52:00.000-08:00

Τον είχα γνωρήσει. Είχε έρθει μια νύχτα καθώς καθόμουν σκεφτική στο σκοτάδι. Μέσα μου είχα φουρτούνες και καταιγίδες. Με πλησίασε κρατώντας ένα άστρο, το άφησε στα χέρια μου. Είδα στα μάτια του την θάλασσα, μια θάλασσα γεμάτη παράξενα κοράλια που ποτέ κανένα άλλο ανθρώπινο μάτι δεν είχε δει. Μιλήσαμε για τον κόσμο και διαπιστώνοντας ότι δεν μας εξέφραζε, μπαρκάραμε με το καράβι της αγάπης μας και κινήσαμε ψάχνοντας το δικό μας νησί.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα σπίτι, ένα δρόμο.. Εμάς δεν μας είχε λυπηθεί κανείς εργολάβος για να μας χαρίσει ένα μέτρο γης. Έτσι, φύγαμε μια για πάντα από τη στερία. Άνθρωποι αταξίδευτοι (αν ταξίδι εννοείς τη γήινη εξάρτηση των βημάτων) μας κατηγορούσαν, έλεγαν ότι ποτέ δεν θα ευτιχίσουμε. Μα δεν τους ακούγαμε, είχαμε κλείσει τα μάτια και τα αυτία μας και τα ανοίξαμε καθώς φτάσαμε κοντά στις Σειρήνες.
Κάποιον Οδυσσέα παλιά που θέλησε να ακούσει το τραγούδι τους τον αλυσοδέσανε στο κατάρτι γιατί τους φόβιζε ότι θα τον μάγευε και θα κινούσε προς το μέρος τους.
Ήμασταν μόνοι, δεν μας έδεσε κανείς, δεν δέσαμε ο ένας τον άλλο. Κι έτσι καθώς μας κάλεσαν πλησιάσαμε σε αυτές.
Το καράβι έπλεε προς τα νερά της Στυγός. Εκεί ήταν που είδαμε ότι είχαμε αγαπήσει, ένα Μαρκόνη να μιλάει στον σκουριασμένο πλέον ασύρματο, μια γοργόνα που είχε βολευτεί στη στεριά, μια 'κοινή' γυναίκα με τα όνειρα παρθένας, ένα καπετάνιο που τον έπιανε ναυτία.. Ό,τι πιο παράξενο κι αλλόκοτο μπορεί να περάσει από τη σκέψη σου βρισκόταν εκεί. Όλα ήταν αλλιώς κι όμως μπρος στα μάτια μας φάνταζαν τόσο οικοία..
Τον ερωτεύομαι ξανά. Ξέρεις πως είναι να ξαναερωτεύεσαι τον άνθρωπο που αγαπάς? Τον αγάπησα γιατί με είχε μάθει να "χορεύω πάνω στο φτερό του καρχαρία". Για κάθε έραστη της θάλασσας αναλογεί και ένας καρχαρίας, ένας καρχαρίας που θα τον συντροφέψει στο στερνό του ταξίδι. Το ήξερα ότι υπήρχε και για εμένα ένας, μου τον γνώρησε και μαζί χορέψαμε τον πιο ερωτικό χωρό πάνω στο φτερό αυτού του καρχαρία.
Ήξερα πως θα πέθαινα για τον καρχαρία αλλά δεν έχει σημασία για τι πεθαίνεις αλλά για ποιόν ζεις.. Κι εγώ ζω για τον Άμλετ μου που παριστάνοντας τον τρελό αγνοεί τον κόσμο και με ταξιδεύει σε μακρινούς γαλαξίες και νεραϊδοχώρες..

Χριστίνα Αρχόντους

Αλυσοδεμένη... Με την δική μου θέληση..!?!?

2009-11-10T19:18:00.000-08:00

Ξύπνησα αργά και είδα έξω τον ήλιο να λάμπει και να φωτίζει τη γη.
Είναι όλα τόσο υπέροχα και μοιάζει να είναι η αρχή μιας νέας διαδρομής.
Ξαφνικά ενώ το μυαλό μου σεργιάνιζε -ούτε εγώ η ίδια δεν ξέρω που- ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν και τα μάτια μου να βουρκώνουν. Κάθε φορά που ετοιμάζομαι για μιά καινούρια αρχή, κάτι με σταματάει.. Κάπου κολλάω.. Εμποδίζομαι από την Μοίρα να νικήσω.. Ίσως όμως τελικά να επιδιώκω να χάσω αφού δεν μπορεί η νίκη μου να είναι τόσο ισχυρή ώστε να γεννήσει επιτέλους μέσα μου μια στάλα αισιοδοξίας. Έτσι έμεινα να ταξιδεύω από φαντασίωση σε φαντασίωση, από τα ερείπια του κόσμου στα ερείπια της ζωής μου. Αρνητικός άνθρωπος είμαι, δεν χωνεύω την θετικότητα. Τα πιο φιλελεύθερα μου λόγια θα τα ξεστομήσω λιγάκι πριν πεθάνω..

Χριστίνα Αρχόντους

Hido de puta..

2009-10-29T01:51:00.001-07:00

Hijo de puta…
Πως σκατά μου ήρθε αυτό στο μυαλό? Δεν ξέρω καν τι σημαίνει..
Νιώθω λες και έχω δύο εαυτούς.
Ο ένας επιτηδευμένος, σωστός, χειραγωγημένος.. Ο άλλος αντικομφορμιστής, υπερβατικός και χειραφετημένος...
Πρέπει να διαλέξω! Κλείνω τα μάτια... Η μάχη αρχίζει.. Δεν ξέρω.. Με κοιτούν παράξενα.. Δεν είμαι εγώ..
Αλήθεια ποιός είμαι?
Ηijo de puta. Με κυνηγάει.. Δεν αντέχω άλλο..
Ααααααααα!!!! Δεν λέει να σταματήσει.
Τη μέρα με σακάκι, το βράδυ με μπλουζάκι..
Είναι βράδυ.. Κοιτώ τον καθρέφτη..
«Hijo de puta»γραμμένο στο μπλουζάκι..
Θυμήθηκα τελικά ποιος είμαι.
Εγώ ξέρω.. Οι άλλοι ξέρουν?
Ήμουν μόνη.. Δεν με εμπιστευόταν κανείς.. Δεν εμπιστευόμουν κανένα!
Γίνεσαι παρανοϊκός έτσι. Στρίβεις γωνιές και κοιτάς πίσω σου.
Καταναλώνεις φαντάσματα στα φανάρια.. Νομίζεις ότι όλοι θέλουν κάτι από εσένα.
Αρχίζεις να νομίζεις ότι εσύ δεν θέλεις τίποτα από τους άλλους.
Παράνοια!
Ένιωθα γερασμένη.. Μια γερασμένη νεαρή.
Ήθελα μόνο νέους γύρω μου. Ήθελα να νιώθω νέα..
Έχασα τον ναρκισσισμό μου.. Τον κατάπιε το πάθος μου.
Ένιωθα ότι κανείς δεν με άκουγε.. Πόναγα.
Μια κραυγή.. Το χάος.. Η νύχτα..
Αδιέξοδο! Εγώ το διάλεξα. Σκληρή επιλογή! Η επιλογή μου!
Πάσχιζα να βρω νόημα. Να μην χαθώ.. Να μην καταποντιστώ.
Να κατέβω χαμηλά.. Να νιώσω, να καταλάβω, να πιάσω πάτο.
Να αντέξω! Το τίμημα –βαρύ!
Οι κομφορμιστές δεν καταλαβαίνουν αυτή την τρέλα.
Οι μικροαστοί την ποθούσαν εκ του ασφαλούς. Οι ορθολογιστές –προσβολή!
Θέλω να κάνω κάτι μπάσταρδο..
Νιώθω τις ρίζες του βαθειά μέσα μου. Το νιώθω σαν αλήθεια μου..
Και ο αυτό-σαρκασμός γνώση είναι!
Είμαστε δημιουργικοί μπάσταρδοι, γεννάμε πράγματα..
Είμαστε μπάσταρδοι αλλά και άγιοι..
Είμαστε όλα αυτά μαζί.
Είμαστε ο εαυτός μας. Μου αρκεί αυτό!

στείλε μηνύμα ανθρωπιάς..

2009-04-02T13:36:00.000-07:00

Το δίδαγμα των αιώνων φωτεινό περνά μέσα από τα σκοτάδια κι έρχεται να μας μιλήσει για το μυστικό της ζώνης: "Αγαπάτε αλλήλους"! Ο σύγχρονος άνθρωπος μπλεγμένος στους τροχούς της βιομηχανοποίησης, φθαρμένος από τη μηχανοκρατούμενη εποχή μας, ξεχνά να κοιτάξει γύρω του. Αδιάφορος, σκληρός με τους συνανθρώπους του, ζει μόνος με τον εαυτό του, εργάζεται για τον εαυτό του. Αν κοιτάξουμε όμως για λίγο πέρα από τη φυλακή μας θα δούμε ότι έχουν την ανάγκη μας πολλά θλιμμένα ματιά. Πως, λοιπόν, μπορούμε να μένουμε με παγωμένη τη ψυχή, αδιάφοροι μπροστά σε τόση δυστυχία;

Ο άνθρωπος έχει έμφυτο το συναίσθημα του "ανήκειν" και ως κοινωνικό ον έχει ανάγκη να συμβιώνει, να επικοινωνεί, να συμβάλλει στην επιβίωση του ανθρωπίνου γένους και να πλημμυρίζει από τη χαρά της προσφοράς. Υλοποίηση της ανάγκης αυτής αποτελεί ο εθελοντισμός.

Εθελοντισμός δεν είναι απλώς η οικιοθελής προσφορά όπως ορίζουν τα λεξικά. Είναι κάτι περισσότερο, είναι μια κατάθεση ψυχής, είναι η εγκάρδια συντροφιά που μηδενίζει την απουσία, είναι συνύπαρξη που πλήρη ένα κενό, είναι ένα συνοδοιπόρο ανθρωπιάς που πολλαπλασιάζει την αγάπη. Ο εθελοντισμός αν και ξεκίνησε ως ένδειξη της έμφυτης τάσης του ανθρώπου για προσφορά και ανιδιοτελή παροχή υπηρεσιών, κλιμακώθηκε σταδιακά και απλώθηκε ανά το παγκόσμιο ως θεσμός.

Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι γύρω μας υπάρχουν πολλά προβλήματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο. Γι’ αυτό το λόγω άλλωστε ο ρόλος του εθελοντισμού είναι καθοριστικός και αναγκαίος ειδικά στην εποχή μας ώστε να περιορίσουμε μερικά από αυτά. Ρίχνοντας μια ματιά γύρω μας βλέπουμε ανθρώπους να υποφέρουν από τη μάστιγα των ναρκωτικών, της βίας, του καπνίσματος και του ρατσισμού. Δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και μια εξίσου σημαντική διάσταση, τα προβλήματα που δημιουργούν οι πόλεμοι και οι επιπτώσεις τους στον άνθρωπο.

Ζωντανά παραδείγματα όλων αυτών των φαινόμενων βρίσκονται γύρω μας. Άνθρωποι με οικονομικά προβλήματα, ορφανά που μεγαλώνουν σε παιδικές στέγες, ηλικιωμένοι που λιώνουν από μοναξιά, άτομα που παραγνωρίζονται, ασθενείς που απειλούνται με θάνατο και άλλοι που χρειάζονται μεταγγίσεις αίματος. Όλα αυτά είναι λίγα μονό από τα απλά και καθημερινά σημάδια της δυστυχίας. Προχωρώντας λίγο πιο πέρα βλέπουμε προσφυγές να περιπλανιούνται αβοήθητοι, θύματα πολέμου να κείτονται απροστάτευτα, τραυματίες να εκλιπαρούν για βοήθεια και άλλους να αναζητούν απεγνωσμένα τους δικούς τους. Και τότε αναρωτιέται κανείς: που ήμουν εγώ; Τι να κάνω για να βοηθήσω; Ποσό χρήσιμος φαίνομαι καθημερινά; Γιατί, αυτά τα μικρά και καθημερινά συντηρούν την ανθρωπιά.

Μπορούμε όλοι να γίνουμε εθελοντές χωρίς κανένα ίχνος εξαναγκασμού. Το μονό που χρειάζεται είναι καλή θέληση, ευαισθησία, ανθρωπιά. Αυτά που υπάρχουν έμφυτα στον άνθρωπο, αρκεί μονό να αφυπνιστεί και να συνειδητοποιήσει το ηθικό χρέος. Μπορούμε να δώσουμε ζωή διαθέτοντας ένα μικρό μέρος από τις γνώσεις μας, ελάχιστο χρόνο από το χρόνο μας, λίγα αγαθά από τα δικά μας. Και τότε το σίγουρο είναι ότι η ανταμοιβή θα είναι μεγάλη. Όχι υλική, ούτε σε ποσότητα αλλά σε ποιότητα. Γι’ αυτό και κάθε φορά που προσφέρουμε εμβολιάζουμε την ψυχή μας με αγάπη και νιώθουμε πιο δυνατοί και φυσικά πιο χρήσιμοι στην κοινωνία.

Με σύνθημα ζώης "Γίνε εθελοντής, μη μένεις θεατής σ' αυτή τη αλυσίδα της ζωής" ο εθελοντισμός πρέπει να καθιερωθεί στην καθημερινή μας ρουτίνα. Οι δικαιολογίες, τα πισωπατήματα και οι υπεκφυγές δεν είναι τίποτα αλλά παρά ενδείξεις δειλίας. Οι νέοι που διεκδικούν δικαιώματα , που βροντοφωνάζουν και εκφράζουν τη φωνή του μέλλοντος, έχουν διπλή ευθηνή να διασώσουν το ανθρώπινο πρόσωπο. Είναι αυτοί που πρέπει να δώσουν μαθήματα ανθρωπιάς και προσφοράς. Ας χαρίσουμε χαμογελά γύρω μας. Ας σχηματίσουμε μια αλυσίδα ελπίδας και ζώνης. Ας αφήσουμε όλοι να φωλιάσει μέσα μας η αγάπη για τον άνθρωπο και ας αγκαλιάσουμε τους γύρω μας σιγοψυθιρίζοντας πως "Αν ήξερες ποσό καλό μου κανείς δεχόμενος την προσφορά μου, δεν θα μου έλεγες ευχαριστώ.."!

Χριστίνα Αρχόντους

θα σας δω σύντομα στους δρόμους!

2009-03-24T14:58:00.000-07:00

Είναι ανυπόφορη η κατάσταση που επικρατεί στην Αγγλία. Πόσο να ανεχτεί κάποιος την τόση απάθεια? Σκληρή η ξενιτιά στην ηλικία των 17 και ειδικά όταν έχεις μάθει να συμμετέχεις πάντα στα κοινά και να αγωνίζεσαι και φτάνεις σε μια χώρα όπου κανείς δεν ασχολείται με τίποτα. Προσπαθείς να τους κάνεις να ξυπνήσουν και σου την λένε κι από πάνω. Προσπαθείς να τους κινητοποιήσεις όμως συνεχίζουν να ζουν μες την απάθεια τους.

Πόσο θα ήθελα να ήμουν στην πατρίδα μας.. Πόσο θα ήθελα να είμαι κοντά σε όλα τα νέα παιδιά που δεν υποκύπτουν και δεν τα σταματάει τίποτα! Όμως προς το παρόν δεν μπορώ. Το μόνο που μπορώ είναι να στείλω ένα μήνυμα σε αυτούς τους νέους ότι τους στηρίζω και επαινώ την κάθε προσπάθεια τους για ανατροπή του άδικου κατεστημένου!

Στα σκαλιά της ζωής.

2009-03-05T13:39:00.000-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους.

Όσα κι αν ξέρεις δεν αρκούν
τον κόσμο για να μάθεις
τα ποδιά σου θα κουραστούν
μα στην κορυφή σαν φτάσεις
θα δεις μπροστά σου όλο το φως
και πίσω τη σκιά σου
θα ξέρεις πως κάποιος θεός
θα βρίσκεται κοντά σου.
Κάπου εκεί θα΄μαι κι εγώ
κοντά σου για να τρέξω
στη διαδρομή αν δεν χαθώ
και τη ζωή αν αντέξω.
Κάπου στο τελευταίο σκαλί
ίσως πικρά να κλάψεις
μα ένας άγγελος χαλί
θα στρώσει να περάσεις.

Είναι ο άγγελος που αγάπησε
εσένα που τον πλήγωσες
και πόνεσε και δάκρυσε
για σένα που του θύμωσες
μια μέρα σαν έφευγες
και την καρδιά του μάτωσες
μα μέσα του πάντα έμενες
και στη σκέψη του πάγωσες.
Εγώ θα στρώσω το χαλί
σαν φτάσεις εκεί ψηλά
κι από το πρώτο το σκαλί
θα σε κοιτώ δειλά.

Εγώ κι εσύ μαζί..

2009-03-03T12:59:00.000-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους.

Κάνει κρύο. Το ρολόι δείχνει ότι η ώρα είναι 5:00. Καθώς αγκαλιάζονται, το άρωμα της σμίγετε με το δικό του. Ένα άστρο πέφτει, το κοιτάνε κι οι δύο και κάνουν μια ευχή: να μην υπάρξει ποτέ ξανά χωρισμός. Μέχρι χθες ένιωθε νεκρή, όμως τώρα... Τώρα είναι σίγουρη ότι ζει. Νιώθει την καρδιά της να χτυπάει σαν τρελή, αισθάνεται όπως ακριβώς ένιωθε στο πρώτο τους φιλί. Τον έχει στην αγκαλιά της και δεν ζητάει τίποτα άλλο παρά μόνο να πάγωνε ο χρόνος και να έμεναν έτσι για χρόνια, αιώνες. Να περνούσαν αγκαλιασμένοι στον Παράδεισο.

Είχαν περάσει πολλά μαζί. Μα αυτό που την πλήγωνε δεν ήταν η νοσταλγία που φέρνουν οι αναμνήσεις αλλά αυτή η μαύρη μέρα του χωρισμού. Τον αγαπούσε πάρα πολύ όμως δεν ήθελε να τον έχει ‘σκλαβωμένο’ με το αόρατο δίχτυ του δεσμού τους. Έτσι σε ένα ψυχρό και απρόσωπο λιμάνι, του είπε να χωρίσουν.
Η Εβίτα ήταν τότε 17 ετών, είχε τελειώσει ήδη το σχολείο κι αναχωρούσε για τις σπουδές της στο εξωτερικό. Ο Λεώντιος την στήριζε σε κάθε βήμα της, κάθε προσπάθειά της και της έδινε κουράγιο αυτό το δειλινό στις 3 Απριλίου. Στο βάθος ακουγόταν ένα κασετοφωνάκι που έπαιζε ‘το μπλουζ του αποχωρισμού’. Έτρεμε και έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια της. Όμως αυτός, ως πιο μεγάλος προσπαθούσε να δείξει δυνατός και δεν έκλαψε παρά μόνο όταν βρέθηκε μόνος στο πλέον άδειο από χαρά δωμάτιο του.
Κάπως έτσι ήταν ο χωρισμός τους. Πάνε όμως 4 χρόνια από τότε, η Εβίτα είναι 21 ετών, κατέχει πτυχίο στον κλάδο των Ναυτιλιακών και εργάζεται σε επώνυμη ναυτιλιακή εταιρία. Ο Λεώντιος, μεγάλωσε κι αυτός, και στην ηλικία των 26, μπαρκάρισε και δουλεύει ως ασυρματιστής σε φορτηγό καράβι. Ενώ λοιπόν η θάλασσα τους είχε χωρίσει, η ίδια ήταν και η αιτία που τους ένωσε.

Η Εβίτα ήταν υπεύθυνη για την καταγραφή των φορτίων των καραβιών. Έτσι όταν το φορτηγό στο οποίο δούλευε ο Λεώντιος έφτασε στο λιμάνι, συναντήθηκαν τα βλέμματά τους. Έμειναν για μερικά λεπτά σαστισμένοι να κοιτάνε ο ένας τον άλλο και ακολούθως σφιχταγκαλιάστηκαν και έδωσαν ραντεβού στο παλιό τους στέκι όπου θα συναντιόντουσαν αργότερα Λίγες ώρες μετά βρέθηκαν εκεί. Ακούγοντας ροκ μουσική την οποία και οι δύο λάτρευαν, αφέθηκαν σιωπηλοί στο ρυθμό της. Μιλούσαν μοναχά τα μάτια τους.

Σε μια στιγμή ο Λεώντιος σηκώθηκε ξαφνικά, πήρε την Εβίτα από το χέρι και περπάτησαν κατά μήκος του παραλιακού δρόμου προχωρώντας προς το καρνάγιο. Εδώ έρχονταν όταν ήθελαν να ηρεμήσουν, εδώ αγκαλιάστηκαν για πρώτη φορά, εδώ είναι που τώρα δίνουν τον όρκο να μην χωρίσουν ποτέ ξανά. Ο Λεώντιος αρχίζει να της ψιθυρίζει με πάθος στίχους από το ‘Μονόγραμμα’ του Οδυσσέα Ελύτη.

Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το ‘τι’ και το ‘έ’
Τριγύρω στον λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
.......................................................
Από μονό το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μίλα στα νερά και ποιος κλαίει – ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει – ακούς;
Ειμ’ εγώ που φωνάζω κι Ειμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς;
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς;

Η ώρα ήταν περασμένη, είχε αρχίσει κιόλας να ξημερώνει και ο ήλιος έμοιαζε να ξεπροβάλλει μέσα από τη θάλασσα, να γεννιέται σαν παιδί και να προχωράει μπουσουλώντας όλο και παραπέρα. Η Εβίτα είχε αρχίσει να σκαρφαλώνει στο κουφάρι ενός ξύλινου πλοίου. Αφού με ένα ελαφρύ πήδημα μπήκε στο κατάρτι του, κοίταξε τον Λεώντιο χαμογελώντας και μετά γύρισε το βλέμμα της προς τη θάλασσα.

Είχαν μείνει και οι δύο σαστισμένοι παρακολουθώντας την ανατολή του ήλιου όταν ο ήχος ενός σμήνους από θαλασσοπούλια τους ‘ξύπνησε’. Κοιτάχτηκαν και πάλι στα μάτια και έκαναν σινιάλο για να φύγουνε. Όμως ήταν λες και είχανε αγκυροβολήσει. Ένα αόρατο δίχτυ τους κρατούσε κοντά στη θάλασσα. Ένα καράβι είχε αρχίσει να ξεπροβάλει στον ορίζοντα. Έμοιαζε τόσο γνώριμο και στους δύο, όταν καθώς σίμωσε συνειδητοποίησαν ότι ήταν το ίδιο αυτό καράβι με το οποίο είχε φύγει κάποτε η Εβίτα.

Ο Λεώντιος άρχισε να μονολογεί αυτά που τον βασάνιζαν τόσα χρόνια. «Θάλασσα, πήρες την αγάπη μου μακριά μου, σαν μαραμπού σε κοίταζα θλιμμένος και γρύλιζα το όνομα της. Φανταζόμουν ότι θα ξεπρόβαλε από στιγμή σε στιγμή σαν γοργόνα μέσα από τα κύματα και θα ερχόταν κοντά μου. Έκλεινα τα μάτια μου και ζούσα με την λαχτάρα ότι ανοίγοντας τα θα την αντίκριζα» η Εβίτα άκουγε συγκινημένη «Ζούσα με την ελπίδα ότι θα ζωντάνευαν οι αναμνήσεις έτοιμες να τις ξαναζήσουμε ενώ ήξερα ότι ήταν χιλιόμετρα μακριά. Ναι, οι αναμνήσεις. Αυτές τις αναμνήσεις που τόσα χρόνια κρατούσα σαν φυλαχτό. Φυλαχτό περασμένο στην καρδιά μου κρεμασμένο από μια λεπτή κλωστή. Και να που η κλωστή κόπηκε και πέταξε έξω τις αναμνήσεις. Τόσο έξω που ενώ τόσα χρόνια μου έκλεβαν το οξυγόνο αφήνοντας με αδύνατο να ζήσω χωρίς αυτές τώρα φαίνονται ικανές να μου δώσουν επιπλέον δόσεις ζωής, δόσεις αγάπης καθώς την αγκαλιάζω. Απλώνονται όπως απλώνει το πούσι τα θολά του πέπλα πάνω από την υγρή σου έκταση και παραδίνονται όπως παραδίνετε ένα παιδί στην αγκαλιά της μητέρας του. Τόσο φυσικά, με τόσο δυνατή αγάπη, με τόση στοργικότητα.»

Σκουπίζοντας με ένα χάδι του ένα δάκρυ που είχε αρχίσει να κυλά στο ροδοκοκκινισμένο μάγουλό της, και φιλώντας την απαλά συνεχίζει «Σε έχω κοντά μου τώρα. Επιτέλους σε κρύβω στην αγκαλιά μου. Με κάθε άστρο που πέφτει κάνω την ευχή να μην υπάρξει ποτέ ξανά χωρισμός. Τίποτα πια δεν μας χωρίζει. Ακόμα και αν φύγουμε από αυτό τον κόσμο η αγάπη μας θα βρεθεί στην αμμουδιά του Παραδείσου. Σαν ένα μήνυμα κλεισμένο σε μπουκάλι θα ταξιδεύει στους αιώνες.»

..AIDS..

2009-02-24T17:45:00.000-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους.

Η νεολαία όλου του κόσμου απειλείται από το AIDS. Η νόσος εξαπλώνεται τάχιστα σε τέτοιο σημείο που πρέπει τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε να προβληματιστούμε γι’ αυτό. Κοινωνικοί, βιολογικοί και οικονομικοί λόγοι καθιστούν τα νεαρά άτομα ιδιαίτερα ευάλωτα, εμποδίζοντας τα να ενημερώνονται σε θέματα σεξουαλικής υγείας ή να έχουν την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για να διαπραγματεύονται ασφαλές σεξ. Οι μείζονος σημασίας κοινωνικές προκλήσεις, όπως η εξάπλωση του AIDS στην Ευρωπαϊκή νεολαία, απαιτούν έρευνα αιχμής. Εάν εργαστούμε μαζί σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικότεροι και πιο καινοτόμοι, έτσι ώστε να γίνουν πιο σύντομα πραγματικότητα οι νέοι τρόποι για την πρόληψη της νόσου. Ξέρουμε τι αποδίδει και τι όχι. Τότε γιατί δεν αναλαμβάνουμε την αναγκαία δράση για να αποτρέψουμε την επέκταση του ιού;
Ενώ δαπανώνται εκατομμύρια στην ενημέρωση για το ‘‘ασφαλές σεξ’’, η αλήθεια συχνά παραβλέπεται. Το AIDS δεν κάνει διακρίσεις. Αντίθετα δουλεύει ήσυχα και αθόρυβα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Οι νέοι και τα παιδιά που βρίσκονται σε προεφηβική ηλικία είναι ένας ζωτικός παράγοντας για την αναχαίτιση της διάδοσης του ιού και χρειάζονται την γνώση και την απαραίτητη υποστήριξη για να προστατεύουν τον εαυτό τους από τον ιό HIV. Παρουσιάζεται λοιπόν, επιτακτική η ανάγκη μελέτης του προβλήματος παρατηρώντας τόσο τα αίτια όσο και τις συνέπειες. Ωστόσο αυτό δεν είναι αρκετό ώστε να περιορισθεί η εξάπλωση του ιού. Είναι σημαντικό η οικογένεια και κυρίως η Παιδεία να αναλάβει κάποια μέτρα που θα αποβλέπουν στην ενημέρωση των νέων και την προτροπή για ασφαλές σεξ.
Έφτασε λοιπόν η ώρα να εντείνουμε την προσοχή μας. Είναι η στιγμή να αναγνωρίσουμε ότι αν και η δράση μας υπήρξε επιτυχημένη κάποιες φορές, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την επιδημία σε όλη της την έκταση. Είναι η ώρα να παραδεχθούμε ότι αν θέλουμε να υλοποιήσουμε τους Αναπτυξιακούς Στόχους μας που προβλέπουν την αναχαίτιση και αναστροφή της διάδοσης του AIDS μέχρι το 2015, τότε πρέπει να κάνουμε περισσότερα, πολύ περισσότερα. Η αποστολή αυτή μας αφορά όλους. Η αναχαίτιση της διάδοσης του ιού του AIDS δεν είναι απλώς ένας από τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας. Αποτελεί προϋπόθεση για την υλοποίηση των περισσότερων στόχων από αυτούς. Σήμερα ας κρατήσουμε σαφές ότι ήρθε η ώρα να κρατήσουμε τις υποσχέσεις μας. Στόχος μας, όλοι οι νέοι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για την εκπλήρωση αυτού του σκοπού.

Μια ευχή.. Μια ελπίδα.. Μια ανάμνηση..

2009-02-24T17:31:00.000-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους.

Προσπάθησα πολλές φορές να σε βγάλω για λίγο από την καρδιά και από τη σκέψη μου για να σε φέρω εδώ, κοντά μου.. Μπροστά μου.. Προσπάθησα μια και δυο και χίλιες φορές μα εσύ μένεις εκεί και σε βλέπω μόνο στο χθες. Το χθες με χαρά και με αγάπη που κοιτάζει το σήμερα της μελαγχολίας και της ελπίδας αναμένοντας το αύριο του γυρισμού και της λύτρωσης.. Σε βλέπω μέσα από τα σιδερά της καρδιάς μου να μου χαμογελάς γλυκά, όσο γλυκά σε αγαπώ, όσο γλυκά πονώ που είσαι μακριά. Σε κλείδωσα πολύ βαθιά στη σκέψη, στη ψυχή και στο μυαλό μου και πέταξα τα κλειδιά. Η κλειδαριά παραμένει κλειδωμένη και η αγάπη σου παραμένει εκεί, στην καρδιά, στο μυαλό, στο είναι μου, στην κάθε μου κίνηση, στην κάθε μου πράξη. Η αγάπη μου για σένα σπάει τα σιδερά και ελευθερώνετε από την καρδιά, από το μυαλό και από το είναι μου για να εκφραστεί με μια κίνηση, μια σκέψη, μια πράξη.. Σ’ αγαπώ με χίλιους δυο τρόπους, για χίλιους δυο λόγους. Σ’ ευχαριστώ για όλα και πάνω απ’ όλα που πέρασες από τη ζωή μου, που υπάρχεις γιατί καθημερινά ζω με αυτή τη χαρά, τη χαρά της ύπαρξης σου, της αγάπης σου, της συμπαράστασης σου.. Ζω με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα ξυπνήσω και θα σε αντικρίσω κατάματα. Με την ελπίδα ότι θα ζωντανέψουν οι αναμνήσεις έτοιμες να τις ξαναζήσουμε, αυτές οι αναμνήσεις που τόσα χρόνια τις κρατούμε σαν φυλαχτά. Φυλαχτά περασμένα στην καρδιά μας. Φυλαχτά που κρέμονται από μια λεπτή κλώστη που είναι έτοιμη να σπάσει και να τα πετάξει έξω. Τόσο έξω που ότι κρύβετε μέσα τους να απλωθεί και ενώ τόσα χρόνια οι αναμνήσεις μου έκλεβαν το οξυγόνο αφήνοντας με αδύνατη να ζήσω χωρίς αυτές τώρα να σταθούν ικανές να μου δώσουν επιπλέον δόσεις ζωής, δόσεις αγάπης. Να απλωθούν όπως απλώνει η νύχτα τα μαύρα πέπλα της και να παραδοθούν όπως παραδίνετε ένα παιδί στην αγκαλιά της μητέρας του. Τόσο φυσικά, με τόσο δυνατή αγάπη, με τόση στοργικότητα.

H γενιά των νέων - η γενία των "αλυσοδεμένων αγγέλων"..

2009-02-19T10:05:00.000-08:00

Ακούω στο ραδιόφωνο την κυρά-Ζαχαρέα
τα λέει σεμνά και ταπεινά
και σιγανά κι ωραία.
Ακούω στο ραδιόφωνο δηλώσεις Βουλγαράκη
τα λέει σεμνά και ταπεινά
σαν γάργαρο νεράκι.
Ακούω για συμβόλαια με λάβρους ρασοφόρους
και για αλογοσκούφια μέτρα αλλά και φόρους..
Ακούω φωνές,
ακούω κραυγές,
ακούω δικαιολογίες,
ακούω επιχειρήματα
και λαικές σοφίες..
Να μη δουλεύει η σύζυγος τι τρε μπανάλ που είστε
κι εσείς, ο,τι μαζεύετε, στα τέκνα σας αφήστε.
Όλα για εκείνα γίνονται σε δύσκολο καιρό
γιατί πώς θα τη βγάλουνε με εξακόσια ευρώ?

>Δεν φοβόμαστε κανένα.. Δεν θα περάσει ο φασισμός τους. Μας "φάγανε" λεφτά, μας στερούνε τα βασικά μας δικαιώματα, μας βάζουνε να πληρώνουμε υπέρογκα ποσά στην Ε.Ε επειδή αποφασίζουν να μην συμβιβαστούν με τους κανόνες και να οικονομάνε κάθε ίχνος επιχορήγησης χωρίς ουσιαστικά να κάνουν κανένα έργο, μας σκοτώνουν, μας φυλακίζουν και όλα αυτά αφήνοντας πάντα να υπονοηθεί ότι ένοχοι είναι οι νέοι.
Ζητάνε από εμάς να δείξουμε ωριμότητα και ανωτερότητα την ίδια στιγμή που εσείς ρίχνετε ευθύνη για τις πράξεις σας στους απλούς πολίτες και τραβάτε με τρόπο προς τα πίσω. Το "μπουρδέλο" σας, να το χαίρεστε! Εμείς θα χτίσουμε νέες γειτονιές όπου τα μέλη τους θα ξέρουν τι σημαίνει <σεβασμός>.
Έχετε το χρήμα, έχετε το μέσο.. Έχουμε όνειρα. Όμως είναι αρκετά για να μας δώσουν δύναμη και κουράγιο να αντισταθούμε στο κατεστημένο σας, να βάλουμε επιτέλους τα ορθά θεμέλια σε αυτή τη κοινωνία και να χτίσουμε πάνω σε αυτά.
Εμπρός αδέλφια.. Ενωμένοι μπορούμε!

Αφιέρωμα στον "ιδανικό κι ανάξιο εραστή" από τον Θάνο Μικρούτσικο..

2009-02-18T07:13:00.000-08:00

Γράφει ο Θάνος Μικρούτσικος.

"Ο πατέρας μου, καθηγητής μαθηματικών, ο οποίος είχε βαθύτατη γνώση της ποιήσης -το περιβάλλον μας στην Πάτρα αστικό- μου απήγγελε στη δεκαετία του '50 πολλούς μείζονες ποιητές αλλά κυρίως ελάσσονες. Από εκείνη τη περίοδο αγάπησα τους ελάσσονες ποιητές, τους οποίους ουδόλως θεωρώ ελάσσονες, αρχής γενόμενης από τον Καρυοτάκη, τον Λαπαθιώτη, τον Χατζόπουλο. Μεταξύ αυτών, μου είχε αναφέρει και τον Καββαδία. Όταν μπήκα στο γυμνάσιο, σε ηλικία δεκατριών χρόνων, μου χάρισε μια ποιητική συλλογή του Περάνθη. Εκεί βρήκα ανθολογημένα δυό τρια ποιήματα του Καββαδία. Κάποια στιγμή, στα δεκαπέντε ή στα δεκάξι μου, επιχείρησα να τα μελοποιήσω - από το Μαραμπού ήταν, θυμάμαι. Αυτή η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με τον ποιητικό λόγο του Καββαδία απεδείχθη εντελώς άκαρπη. Η επαφή όμωςείχε γίνει.
Γύρω στο 1977 και ενώ έχω αρχίσει με γοργά βήματα την επαγγελματική μου σταδιοδρομία -έχουν ήδη εκδοθεί τα Πολιτικά τραγούδια, η Καντάτα για τη Μακρόνησο, τα Τροπάρια για φονίαδες και η Φουέντε Οβεχούνα- ο Γιώργος Παπαλιός, παραγωγός του Αγγελόπουλου, που είχε αποφασίσει να συνεργαστεί με την τηλεόραση σε μεγάλες παραγωγές, και ο σκηνοθέτης Τάσος Ψαρράς μου προτείνουν να γράψω τη μουσική σ' ένα σίριαλ για την ΥΕΝΕΔ, με θέμα το ναυτικό και τίτλο Πορεία 090. Θα γυριζόταν στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, μια μεγάλη και πλούσια παραγωγή. Ρώτησα αν προέβλεπαν τραγούδια. Μου λένε <γιατί να μην έχει;> <Ωραία> απαντάω <αλλά σε τί κείμενα, μήπως πρέπει να κοιτάξω κατα Καββαδία μεριά;> <Και δεν κοιτάς..> μου απαντούν. Το δεύτερο έναυσμα. Ξεκάθαρα μη ρομαντικό, από άποψη δημιουργείας. Εμπορική παραγγελία ήταν! Και αρχίζω. Με τη διαφορά ότι, ενώ επρόκειτο για παραγγελία, ο τρόπος που δούλεψα μελοποιώντας επτά ποιήματα του Καββαδία είχε ιδιέτερο ρομαντισμό. Το θυμάμαι πεντακάθαρα. Η μελοποίηση τυς έγινε εφτά διαφορετικές νύχτες, τρείς με τέσσερις το πρωί. Δεν θυμάμαι καμιά άλλη παραγγελία να υλοποιήται με αυτόν τον ιδαίτερα ρομαντικό τρόπο.
Έτσι πλάστηκαν τα πρώτα εφτά τραγούδια. Τα φτιάχνω, μπαίνουν στο σίριαλ, ακούγονται, αρέσουν. Μια και ήτανε ήδη εφτά, έφτιαξα εύκολα και άλλα τέσσερα, έτσι ώστε να αποτελέσουν το υλικό ενός δίσκου. Τα μαζεύω, έντεκα πλέον και πηγαίνω στον αείμνηστο Αλέκο Πατσιφά, υδρητή και διευθυντή τηε εταιρίας Lyra.
Ο Πατσιφάς, άνθρωπος σαφέστατα πνευματικός και ευφυής -επί Κατοχής ανέβαζε στο σπίτι του Μπέκετ, ως δείγμα πνευματικής αντίστασης προς τους γερμανούς κατακτητές- το είδε λιγάκι περίεργα και μου λέει με τον χαρακτηριστικό απότομο και ρεαλιστικό του τρόπο: <Άκου να σου πω, ξέρεις πόσο σε αγαπώ! Αφού το θέλεις, θα σ' το κάνω δώρο. Αλλά να ξέρεις ότι αυτοκτονείς! Δεν πρόκειτε να πουλήσει πάνω από 2000 αντίτυπα!> Θεώρησα την πρόβλεψη του λίγο υπερβολική, μα δεν είπα τίποτα.
Μπήκα λοιπόν στη διαδικασία της δισκογράφησης. Και μόλις κυκλοφορεί ο δίσκος το 1979, μοιάζει να δικαιώνονται οι προβλέψεις του Πατσιφά. Έτσι έδειχναν τουλάχιστο τα δημοσιεύματα των εφημερίδων. Οι προηγούμενοι δίσκοι μου είχαν πάρει υπερθετικές κριτικές από τη συντριπτική πλειονότητα των εφημερίδων και των περιοδικών. Με το καλημέρα σας, με πήρανε από νέο συνθέτη και αμέσως με βάλανε δίπλα σους μεγαλύτερους. Όλος ο Τύπος εκείνη την εποχή ήτανε αναφανδόν υπέρ μου. Κάτι καινούριο, η Καντάτα, η Μουσική πράξη στον Μπρεχτ, το εντελώς καινούργιο, δεν ξέρω αλριβώς τι, είχαν δημιουργήσει ιδιαίτερη αίσθηση. Και με τον Καββαδία σχεδόν όλοι οι κριτικοί, μολονότι με όσα είχαν προηγηθεί ήταν καλοπροαίρετοι απέναντι μου -παιζει ρόλο αυτό- γράφουν: <Τι έπαθε αυτός ο σπουδαίος συνθέτης και έκανε την πιο άθλια μελοποίηση ποιητικού κειμένου;> ΒΗΜΑ-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: <Πρέπει να αρρώστησε. Γρήγορα να τον ξεχάσει και αυτός και εμείς τον Καββαδία!> Ανθρώποι που με λάτρευαν. Φίλος μου που έγραφε τότε κριτική με ψευδώνυμο δήλωσε: <Αγαπ΄σω τον Θάνο Μικρούτσικο και τον θεωρώ τον καλύτερο έλληνα συνθέτη. Όμως μη μας ξαναξάνει τέτοιο πράγμα όπως αυτό με το Σταυρό του Νότου, που δεν του δίνουμε περισσότερους από 5000 δίσκους. Και τον παρακαλούμε στην επανέκδοση, αν υπάρξει κάτι τέτοιο, να βάλει και ένα λεξικό για να καταλαβαίνουμε τι γίνεται.>
Αγαπημένοι μου άνθρωποι τα έγραφαν αυτά. Ίσως να τους ξένισε, ως καινούργιος τρόπος αντιμετώπισης ενός ποιητικού κειμένου, ως καινούριος τρόπος μελοποίησης. Από όλη αυτή την ιστορία πάντως φάνηκε και κάτι άλλο το οποίο αξίζει να αναφερθεί. Η άποψη τους για τον Καββαδία, ανεξαρτήτως της μελοποίησης, δεν ήταν και η καλύτερη, η δικαιότερη. <Και τι τον έπιασε να μελοποιήσει έναν ποιητή ημερολογίου;> Άλλος: <Τι τον έπιασε να μελοποιήσει ένα ποιητή που γράφει για τους ναυτικούς και την καθημερινή ζωή τους;> Εδώ λοιπόν υπήρχαν η μη κατανόηση του τι πραγματικά έγινε όπως αποδείχθη εκ των υστέρων, αλλά και το γεγονός ότι επί 30-35 χρόνια η επίσημη κριτική, με ελάχιστες εξαιρέσεις, θεωρούσε τον Καββαδία αστείο ποιητή ημερολογίου ή ποιητή της ναυτοσύνης και της καθημερινότητας των ναυτικών. Δεν είχαν κατανοήσει -και νιλωθω υπερήφανος, γιατί με τη μελοποίηση τοποθετήθηκε ο Καββαδίας εκεί που του αξίζει- ότι ο Καββαδιας δεν είχε ουσιαστικά καμία σχέση με αυτά.

Ο Καββαδίας δεν είναι ο ποιητής που ασχολείται απλώς με την καθημερινότητα ων ναυτικών. Πρόσχημα είναι η θάλασσα, πρόσχημα το πλοίο, πρόσχημα οι ναυτικοί. Δεν είναι ο ποιητής που ρεαλιστικά περιγράφει. Ο Καββαδίας ξεκινάει από το χώρο ρεαλιστικά, για να λειτουργήσει υπερεαλιστικά. Για παράδειγα, έχει καμία σχέση με τον καρχαρία ο στίχος: <Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία>; Έχει καμία σχέση με τη ναυτοσύνη η αφομοίωση στα ποιήματα του στοιχείων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, κυρίως της γαλλικής του 19ου και 20ου αιώνα; Ο Σεφέρης το 'πε και οφείλουμε να το επισημάνουμε: ο καλύτερος χειριστής του ελληνικού λόγου είναι ο Νίκος Καββαδίας. Είναι ο ένας από τους δύο που μίλησαν για τον Καββαδία, έστω και στο επίπεδο της τεχνικής του λόγου. Ο Καββαδίας δεν είναι ο Θεόφιλος. Είναι ο Μαγκρίτ. Δεν είναι δηλαδή ο ζωγράφος μιας λεπτομέρειας της καθημερινότητας αλλά ο ζωγράφος της ανατροπής. Πστεύω ότι συνέβαλα στο να αποκαλυφθεί αυτό. Ο Καββαδίας θα μπορούσε επίσης να περιγραφεί σαν ο μοναχικός τύπος με το σακάκι στον ώμο, που προσπαθεί να σε βγάλει από τη μίζερη καθημερινότητα. Και αυτό είναι η αιτία και μια πρώτη εξήγηση γιατι η δουλειά μου, πέρα από την γενιά με την οποία μαζί μεγαλώσαμε, περασε στην αμέσως επόμενη, τους σημερινούς σαραντάριδες , και ήδη περνάει σους εικοσάριδες με την ίδια ένταση. Περνάει δηλαδή στην τρίτη συνεχόμενη γενιά. Ανήκει επομένως ανεπιφύλακτα στο χώρο της διαχρονίας του ελληνικού τραγουδιού"

Πηγή: Αυθεντικό αντίγραφο της τελευταίας έκδοσης του δίσκου "Σταυρός του Νότου - Γραμμές των οριζόντων".

Ζητούμε ριζικές αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα

2009-02-17T10:31:00.000-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους.

Το εκπαιδευτικό σύστημα θα έπρεπε να είναι "ανοιχτό", χωρίς ανταγωνισμούς, χωρίς βαθμοθυρία και άγχος για τους μαθητές και η μάθηση θα έπρεπε να είναι παιχνιδάκι. Δεν το βλέπετε πως μέσα σε αυτό το σύστημα θα χαθούμε όλοι μια μέρα? Είναι ένα σύστημα απρόσωπο, που γεμίζει με άχηστες γνώσεις το κεφάλι και αδειάζει τις ψυχές μας από το νέκταρ της ζωής.
Έχουμε εγκλωβιστεί μέσα στο εκπαιδευτικό σύτημα και όσο πάει μας "δένει" ακόμη περισσότερο απαιτώντας από εμάς να πηγαίνουμε σε υπερβολικά πολλά φροντιστήρια αφού μέσω της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης δεν δίνονται οι κατάλληλες βάσεις.
Έτσι τρέχουμε απο το ένα φροντιστήριο στο άλλο σπαταλώντας με αυτό το τρόπο τα απογευματά μας, πέρνουμε φάρμακα κατά καιρούς εξετάσεων, κάνουμε μαθήματα τα οποία δεν επιλάξαμε και δεν έχουν καμία σχέση με τις σπουδές μας απλά και μόνο επειδή δεν δημιουργείτε τάξεις για μικρό αριθμό ατόμων κ.ο.κ.
Αυτό που ζητάμε είναι ένα ανθρωποκεντρικό σύστημα το οποίο θα επικεντρώνετε στις γνώσεις. Ένα σύστημα που θα δίνει στον καθένα μας το δικαίωμα για πλήρη μόρφωση επικεντρωμένη στα ενδιαφέροντα του και συγκεκριμένα στις ανάγκες γνώσεων που απετούντε για τις περετέρω σπουδές του ατόμου αυτού. Ήρθε η ώρα να αντιδράσουμε αλλίως μέσα σε αυτό ακριβως το σύστημα θα χαθούμε.

Η μαγεία της θάλασσας..

2009-02-15T06:44:00.000-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους.

Αγαπώ τη θάλασσα γιατί νομίζω ότι μου μοιάζει. Κρύβει πολλά.. Θυσαυρούς αλλά και ναυάγια, δελφίνια και καρχαρίες. Περνούν πολλοί από πάνω της μα δεν αφήνουν κανένα σημάδι. Άλλοι πάλι θαύονται για πάντα στην καρδία της. Την λερώνουν όμως αυτή εκδικείται. Είναι ικανή να αφαιρέσει τη ζωή κάποιου..
Τα κύματα της σπάνε στους βράχους με θυμό λες και είναι δάκρυα που πέφτουν στο γκρεμμό. Το τσουνάμι της, σαν μία απαγορευμένη αγάπη, πλήττει πολλούς κι αφήνει πίσω πτώματα και καταστροφές. Οι φουρτούνες μοιάζουν με τις θύελλες που έχω στη ψυχή μου.
Την αγαπάω γιατί είναι παντοδύναμη. Μπόρει να σου φέρει κοντά ανθρώπους που αγαπάς όμως ταυτόχρονα γίνετε και το μέσο που μεταφέρει μακρυά από εσένα τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Εύχομαι να καταφέρω να βρω δουλειά σε ένα καράβι. Ας είναι και "σαπιοκάραβο"! Φτάνει να διασχίζει τη θάλασσα.. Να με παρασύρει σε κόσμους μακρινούς κι ονειρεμένους..

Γράμμα σε ένα "φίλο"..

2009-02-15T06:33:00.001-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους

Comantante Ernesto Che Guevara de la Serna,

Θα έκανα τα πάντα για να επιστρέψεις πίσω και να σου πω δυό λογάκια. Το ξέρω πως αυτό είναι αδύνατο. Παρ' όλα αυτά εύχομαι να συναντηθούμε κάποτε αφού όπως χαρακτηριστικά είχες πεί: "Να είστε ρεαλιστές, να ζητάτε το αδύνατο".

Θα θυσίαζα τα πάντα για να βρεθώ λίγες στιγμές κοντά σου. Να δω αυτά τα μάτια -τα στραμένα στο άπειρο-, να φορέσω για λίγο το μπερέ σου, να πάρω λίγη από τη δυναμή σου, να με φωτίσει για λίγο η ψυχή σου.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να αλλάξουν σε αυτό τον κόσμο όμως δεν γίνετε τίποτα. Όλοι μένουν απαθείς. Δώσε μας δύναμη να πολεμήσουμε για όσα μας πνίγουν. Δώσε μας κουράγιο και γνώσεις να επαναστατήσουμε.. Πρέπει!

Οι "πολύχρωμοι" απορρίπτουν..τους "μαύρους"!

2009-02-09T09:27:00.000-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους.

Φαίνεται ότι στις μέρες μας ο ρατσισμός έγινε μόδα. Τον βιώνουν καθημερινά οι διαφορετικοί μιας κοινότητας. Τον βιώνουν στην εργασία, στο πάρκο, στο εμπορικό κέντρο, στους δρόμους.. Παντού! Αυτό συμβαίνει κυρίως στους ανθρώπους που το δέρμα τους έχει σκούρο χρώμα.

Γιατί όμως γίνεται όλο αυτό; Είναι λάθος και ανήθικο να υποτιμούμε κάποιον λόγω της διαφορετικότητας του. Γιατί λοιπόν κατακρίνουμε τους μαύρους; Αυτοί γενιούνται μαύροι, όταν κάνουν ηλιοθεραπεία είναι μαύροι, όταν κρυώνουν παραμένουν μαύροι, όταν αρρωσταίνουν είναι και πάλι μαύροι, όταν φοβούνται είναι μαύροι και όταν πεθαίνουν είναι και πάλι μαύροι.

Αντιθέτως εμείς όταν γεννιόμαστε είμαστε ροζ, καθώς μεγαλώνουμε γινόμαστε λευκοί, όταν κάνουμε ηλιοθεραπεία γινόμαστε κόκκινοι, όταν κρυώνουμε μελανιάζουμε, όταν φοβόμαστε κιτρινίζουμε, όταν αρρωστούμε πρασινίζουμε και όταν πεθαίνουμε γινόμαστε σχεδόν γκρι.

Γιατί λοιπόν λεμέ τους μαύρους ‘εγχρώμους’ αφού εμείς αλλάζουμε χίλια χρώματα; Ας κινηθούμε όλοι κατά των διακρίσεων. Οι άνθρωποι μπορεί να είναι άσπροι, κόκκινοι, μαύροι, κίτρινοι. Η ψυχή έχει σημασία. Όλοι είμαστε το ίδιο. Ούτε η θρησκεία, ούτε η φυλή, ούτε το χρώμα, ούτε το έθνος κάποιου επηρεάζουν το χαρακτήρα του σαν άτομο.

ΕΛ.ΑΣ που βαδίζουμε?

2009-02-08T07:41:00.001-08:00

Σήμερα έφτασε στα χέρια μου ένα συνταραχτικό δελτίο τύπου της ΕΛ.ΑΣ και συγκεκριμένα του τμήματος Καταπολέμησης Εμπορίας Ανθρώπων το οποίο αναφέρετε σε έλεγχο νυχτερινού κέντρου και με προβληματίζει για την δράση της ΕΛ.ΑΣ. Το γεγονός περιγράφετε από το τμήμα με όλες της λεπτομέριες. Σας το παραθέτω όπως ακριβώς το γράφει.

Γράφει λοιπόν:
"Πρώτες πρωινές ώρες της σήμερα (01/02/2009) Αστυνομικοί τησ Υπηρεσίας μας παρουσιάσθηκαν ως πελάτες σε κέντρο διασκεδάσεως strip - show στα Ιλίσια - Αττικής, στο οποίο σύμφωνα με πληροφορίες που είχαν περιέλθει στην Υπηρεσία μας, απασχολούνταν γυναίκες ως χωρεύτριες - συνοδοί θαμώνων, οι οποίες ενεργούσαν ασελγείς πράξεις σε πελάτες του καταστήματος 'εναντι αμοιβής και υπάρχουν κάμερες που καταγράφουν τις πράξεις αυτές.
Διαδοχικά τους Αστυνομικούς (πελάτες) πλησίαζαν διάφορες γυναίκες προκειμένου αυτοί να επιλέξουν τη συντροφιά τους αντί κεράσματος ποτού, καθώς και τη διενέργεια ατομικού χορού (prive), ο οποίος θα γινόταν στους καναπέδες του ειδικά διαμορφωμένου χώρου έναντι της αμοιβής των (50) ευρώ. Ο ένας εκ των Αστυνομικών, συμφώνησε με μία εκ των γυναικών για τον ατομικό χορό και αφού αρχικά τον οδήγησε σε υπάλληλο του νυχτερινού κάντρου, όπου παρέδωσε το προσημειωθέν από την Υπηρεσία μας χρηματικό ποσό των (50) Ευρώ, στη συνέχεια αυτή τον καθοδήγησε στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο, όπου παντελώς γυμνή, έτριβε τα γενετικά της όργανα πάνω στο μόριο του Αστυνομικού, προσποιούμενη την ερωτική πράξη, αφήνοντας τον ίδιο να τη θωπεύει ελεύθερα, σε διάφορα σημεία του σώματος της, ενώ επίσης προέβη σε χειρομαλάξεις του μορίου του Αστυνομικού - πελάτη με αποτέλεσμα αυτός να εκσμερματώσει."

Ο κόσμος κι εμείς..

2009-02-06T16:48:00.000-08:00

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ!!!!

Αν περιορίζαμε ολόκληρη την ανθρωπότητα σε ένα χωριό εκατό κατοίκων, αλλά διατηρούσαμε τις αναλογίες όλων των λαών τότε αυτό το χωριό θα αποτελείτο από:
-57 Aσιάτες

-21 Ευρωπαίους

-14 Αμερικανούς

-8 Αφρικανούς

-52 γυναίκες

-48 άνδρες

-70 μη άσπρους

-30 άσπρους

-70 μη Χριστιανούς

-30 Χριστιανούς

-89 ετεροφυλόφιλους

-11 ομοφυλόφιλους

-6 πρόσωπα θα κατείχαν το 59% του παγκόσμιου πλούτου. Και τα έξι θα προέρχονταν από την Αμερική.

-80 θα είχαν μη ικανοποιητικές συνθήκες κατοικίας.

-70 θα ήταν αναλφάβητοι.
-50 θα ήταν υποσιτισμένοι.

-1 θα πέθαινε.
-2 θα γεννιόνταν.

-1 θα είχε κομπιούτερ.
-1 (μόνο ένας) θα είχε πτυχίο Πανεπιστημίου.

Αν κάποιος παρατηρήσει τον κόσμο από αυτή την πλευρά, τότε γίνεται φανερό στον καθένα ότι η ανάγκη για συναδέλφωση, κατανόηση, αποδοχή και μόρφωση είναι πολύ μεγάλη.

Σκεφτείτε τα ακόλουθα:
-Αν σήμερα το πρωί ξυπνήσατε υγιείς και όχι άρρωστοι τότε είστε πιο τυχεροί από 1 εκατομμύριο ανθρώπους οι οποίοι δεν πρόκειται να ζουν την επόμενη εβδομάδα.
-Αν δεν ζήσατε ποτέ ένα πόλεμο, ούτε νοιώσατε την μοναξιά της αιχμαλωσίας, την αγωνία του τραυματισμού και την πείνα τότε είστε τυχερότεροι από 500 εκατομμύρια ανθρώπους του κόσμου.
-Αν μπορείτε να πηγαίνετε στην εκκλησία χωρίς τον φόβο ότι θα σας απειλήσουν, θα συλλάβουν ή θα σας σκοτώσουν, τότε είστε τυχερότεροι από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους του κόσμου.
-Αν έχετε φαγητό μέσα στο ψυγείο σας, αν είστε ντυμένοι, αν έχετε μιαστέγη πάνω από το κεφάλι σας και ένα κρεβάτι, τότε είστε πλουσιότεροι από το75% των κατοίκων αυτού του κόσμου.
-Αν έχετε λογαριασμό στην τράπεζα, λίγα λεφτά στο πορτοφόλι και λίγα ψιλά σε ένα κουμπαρά, τότε ανήκετε στο 8% των εύπορων ανθρώπων αυτού του κόσμου.
-Αν διαβάζετε αυτή την είδηση είστε διπλά ευλογημένος γιατί:
1. Κάποιος σας έχει σκεφτεί.
2. Δεν ανήκετε στα δύο δισεκατομμύρια ανθρώπων που δεν ξέρουν να διαβάζουν.
3. Έχετε ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Κάποιος είπε κάποτε:
Να δουλεύεις σαν να μην σου χρειάζονταν χρήματα.
Να αγαπάς σαν να μην σε έχουν πληγώσει ποτέ.
Να χορεύεις σαν να μην σε παρακολουθούσε κανείς.
Να τραγουδάς σαν να μην σε άκουγε κανείς.
Να ζεις σαν να ήταν ο παράδεισος πάνω στη γη.

(Δηλώνω ότι δεν κατέχω τα πνευματικά δικαιώματα αυτού του άρθρου.)

Να είσαι κι εσύ εκεί!

2009-02-05T08:13:00.000-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους.

Η νεολαία ήταν πάντα στο πλευρό του λαού. Γι’ αυτό και αγωνίζεται εναντίον του κατεστημένου, που προσπαθεί να στερήσει από τους νέους ανθρώπους τα κοινωνικά τους δικαιώματα όπως την ευκαιρία για εκπαίδευση και εργασία, δικαιώματα που κατακτήσαμε με πολλές θυσίες. Αφαιρείτε ακόμα και το δικαίωμα της ίδιας της ζωής.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αποκατασταθεί η τάξη παρά μόνο η επανάσταση. Οι έφηβοι, οι φοιτητές και το σύνολο της νεολαίας είναι ουσιαστικά μόνοι τους σε αυτόν τον αγώνα. Η ανικανότητα και η απάθεια της γενιάς που αγωνιζόταν όμως τώρα υποκύπτει και συμβιβάζετε, της λεγόμενης «Γενιάς του Πολυτεχνείου» έχει αποθέσει στους ώμους μας ένα πολύ βαρύ φορτίο, που ωστόσο δεν μας τρομάζει. Μαζί με όλους όσους νιώθουν το ίδιο, με όλους αυτούς που δεν συμβιβάζονται και αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον, θα υλοποιήσουμε τα επαναστατικά ιδεώδη, που αποτελούν την ίδια την ουσία του μέλλοντός μας.

Πάντα θα αποτελούμε ένα μικρό πονοκέφαλο για αυτούς που κλέβουν τα όνειρά μας και την κάθε μας ελπίδα, αυτούς που κλείνουν τις πόρτες τους για να μένουν έξω οι απλοί πολίτες και να κρατάνε την θερμοκρασία του κλιματιστικού τους. Το ξέρουμε ότι θα μας φυλακίζουν και θα μας σκοτώνουν όσο λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Όμως εμείς προχωράμε μέχρι το τέλος. Κάθε δική μας ενέργεια είναι μια κραυγή πολέμου ενάντια σε κάθε μορφή φασισμού. Βγαίνουμε στους δρόμους και αγωνιζόμαστε. Να είσαι κι εσύ εκεί!

θυσία στο βωμό της ελευθερίας..

2009-02-05T08:06:00.000-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους.

Είδος υπό εξαφάνιση, άμαχοι, εγκλωβισμένοι με τρόμο,
πεθαίνουν εν ψυχρώ χωρίς την ευκαιρία να παλέψουν.
το σκηνικό είναι έτοιμο, τώρα πλήρωσε το τίμημα,
υπερηφανέψου χωρίς δεύτερη σκέψη.
Xαφιεδοκρατεία, η μάχη είναι άνιση.
Τραβάς τον επικρουστήρα και χωρίς να σε νοιάζει,
πατάς την σκανδάλη.. Αυτό σε κάνει άντρα.
Σαν να είσαι σε σαφάρι, το ονομάζεις κυνήγι.
Κυνήγι της ζωής, γητευτή του θανάτου..
Όλοι έφυγαν εκτός από ένα
χωρίς αναμέτρηση, πουθενά να τρέξει.
Κανένας δεν έμεινε εκτός από ένα.
Αυτό είναι.. Αυτή είναι η τελική αναμέτρηση της εξαφάνισης..
Πες την αλήθεια, δεν θα τολμούσες.
Δεν θα τολμούσες!
Η ψυχή κι η νεότητα είναι τόσο σπάνια.
Αγνόησε την ενοχή και πάτα τη σκανδάλη.
Άνθρωπε, ποτέ δεν ήσουν εκεί,
πέθανε λίγα μέτρα μακριά από τα όνειρά του.
Εξ’ επαφής, είσαι τόσο θαρραλέος.
Τόσο θαρραλέος!

Aκόμα ένα πρότυπο ζωής
έχει εξαφανιστεί από προσώπου Γης για πάντα..
Μα εσύ νέε μου, μην πέσεις σε παγίδες κυνηγών.
Όχι! Πρέπει να ζήσεις.
Είσαι ελεύθερος άνθρωπος, τη ζωή σου αξίζεις.
Αντίο μικρέ μου ήρωα.
Η ζωή σου θυσία στο βωμό της ελευθερίας.
«Χαίρε ω χαίρε λευτεριά!»

Όχι στην οπτασία τους, ναι στην ζωή μας!

2009-02-02T10:01:00.000-08:00

Γράφει η Χριστίνα Αρχόντους.

Είσαι ο Όμηρος της δικής μας εποχής… Θα περάσεις από συμπληγάδες… Μη σε κλείσουν μέσα! Μη σε καταβροχθίσει το σύστημα και σε κάνει υποχείριο του! Θα περάσεις από σειρήνες… Μη σε θαμπώσει το τραγούδι τους.. Κλείσε τα αυτιά σου ή δέσου στο κατάρτι!

Σύντροφοι, θα βρούμε την Ιθάκη και εκεί θα μας περιμένουν τα όνειρα μας για να τα ζήσουμε, θα είναι όλα ωραία και.. δικά μας! Δικά μας γιατί από εμάς εξαρτάται το μέλλον… Γιατί η γενιά μας θα μείνει στην ιστορία, γιατί χαράζουμε με αίμα τα συνθήματα στους τοίχους. Αυτή η γενιά των μειωμένων εκπαιδευτικών παροχών, η γενιά των 500 ευρώ, εμείς που τους δίνουμε ότι έχουμε προτού καν το αποκτήσουμε πραγματικά, για να μας διδάξουν ώστε να μπορούμε να βγούμε στην κοινωνία με ψηλά το κεφάλι…

Όμως αυτοί μας εκμεταλλεύοντε με τον χειρότερο τρόπο. Εσύ, εγώ ο κάθενας μας, βγαίνουμε στους δρόμους και χτυπάμε το κατεστημένο. Ξυπνάμε και τους ρίχνουμε από τους επιχρυσωμένους θρόνους τους… Δεν θα περάσει άλλο ο φασισμός και η καταπίεση τους!

Μας σκοτώνουν! Σκοτώνουν τα παιδιά τους… Τα βάζουν φυλακή… Όμως όσους κι αν σκοτώσουν εμείς θα παραμένουμε στην πρώτη γραμμή. Πάντα θα ζητάμε δικαίωση και κατανόηση. Δεν θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν στο δικό τους μπουρδέλο!

Χτίζουμε καλύβες και σιγά – σιγά δημιουργούμε νέες γειτονιές… Κάλιο να ζω σε τσαντίρι παρά στην οπτασία που μας δίνετε απλόχερα.. Ναι.. Οπτασία! Γιατί ενώ όλοι θέλουν το δικό μας καλό και την ασφάλεια μας, μας σκοτώνουν.. Οπτασία γιατί ενώ στηρίζουν πάνω μας κάθε ελπίδα τους, μας παίρνουν τα φτερά ενώ πετάμε και έτσι γκρεμοτσακιζόμαστε.

Κι όμως σαν φοίνικες θα ξαναγεννιόμαστε πάντα μέσα από τις στάχτες μας και θα τους εκδικηθούμε. Αν μας ψάχνουνε… θα μας βρούνε στους δρόμους!

Μια ωραία ιστορία με δίδαγμα!

2009-02-01T18:00:00.000-08:00

Μια ωραία ιστόρια που μου προωθήσαν μέσω email..
Αξίζει να αφιερώσετε λίγο από τον χρόνο σας για να την διαβάσετε!

Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια.Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.
Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.
Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποίa ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί.Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.
Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο.Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:
- Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.

Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου.

Καλωσόρισμα από την δημιουργό.

2009-02-01T07:41:00.000-08:00

1 Φεβρουαρίου 2009

Άς συστηθούμε!
Είμαι η Χριστίνα Αρχόντους, 18 ετών (τα κλείνω σε λίγες μέρες - 14 Φεβρουαρίου) και κατάγομαι από την Κύπρο.
Έχω φοιτήσει στην Ιδιωτική Ελληνική Σχολή Φόρουμ και τώρα είμαι φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Plymouth και συγκεκριμένα στον κλάδο των Ναυτιλιακών Επιχειρήσεων (Maritime Business and Logistics).

Μετά τη δημιουργία chat room (www.xat.com/DiaVoLeMeNoi) αποφάσισα να δημιουργήσω και το δικό μου blog.. Σε αυτό το blog έχετε το δικαίωμα να εκφράσετε τις απόψεις αλλά και τα παράπονα σας αποστέλνοντας e-mail στο προσωπικό μου ταχυδρομίο (xristina_arx@yahoo.gr). Τα σχόλια/ άρθρα σας θα δημοσιεύοντε μόνο εάν το ζητήσετε και θα έχετε την απόλυτη ευθύνη για αυτά.

Σας ευχαριστώ για την κατανόηση σας και σας καλωσορίζω!

Χριστίνα Αρχόντους